Skip to content

Leestip: Het smelt 

Dit debuut van de vlaamse Lize Spelt is een boek, wat je in 1 dag uit wilt lezen. Dat heb ik dan ook gedaan. Vreselijk spannend en goed geschreven. Een coming of age book over 3 hartsvrienden, 2 jongens en een meisje, en wat er in hun puberteit voor vreselijke dingen gebeuren. De jonge vrouw keert later terug naar haar geboortedorp, het verhaal gaat verder. Fictie, maar wel geinspirereerd op de jeugd van de schrijfster. Aanrader.

Toni Erdmann: film

Ben voor een ziek vriend wat films aan het uitzoeken, die niet droevig zijn. Dat is nog lastig, want veel van de films, die ik mooi vind , hebben een tragische ondertoon.  Had de hoop, dat de film Toni Erdmann geschikt zou zijn, dus een 2e hands dvd gekocht via Bol.com, maar ga deze niet doorgeven aan mijn vrienden.

Wel een bijzondere film over een zakenvrouw en haar vader, die gek is op paractical jokes en zijn dochter graag gelukkiger wil zijn.

Ik heb echter wel een paar geschikte dvd’s om mee te nemen bij een volgend bezoek: Joanna Lumley op zoek naar nooderlicht, Le tout nouveau testament, en Lunchbox. Nu maar hopen, dat ze die nog niet gezien hebben. De meest komische film, die ik afgelopen jaren zag (Bienvenue chez les Ch’tis ) hebben ze al 2x gezien, anders had ik die zeker aangeraden. Iemand nog tips?

Knielen op een bed violen: de Film

Ben over gehaald om toch naar deze film bij ons in het dorp te gaan, maar heb eigenlijk spijt. Vond het boek van Jan Siebelink een verschrikkelijk mooi boek, met nadruk op verschrikkelijk. Wat ben ik blij, dat ik niet in zo’n soort christelijk milieu ben opgevoed, waar hel en verdoemenis gepreekt werd. De film haalt het meestal niet bij het boek, ook in dit geval: te oppervlakkig, te veel effectbejag. En ook jammer, dat de organisatoren hadden besloten de onderiteling aan te zetten. Ze vinden Nederlandse films vaak zo slecht verstaanbaar. Vlgs mij ligt dit niet aan de film, maar aan hun eigen leeftijd. Buitenlandse films zijn ondertiteld, en op oudere leeftijd neemt het gehoor meestal af. Bij nederlandse is de articulering niet minder, maar missen ze de ondertiteling. Nu was de ondertiteling bestemd voor doven en slechthorenden. Heel irritant voor een horende om alle geluiden benoemd te zien, bijv. kraan drupt of kraai krast.

Cello8tet Amsterdam

Wat een bijzonder concert gisteren in de Grote Kerk in Epe van het Cello8tet Amsterdam met hun programma Tracks: werken van verschillende componisten, ofwel speciaal voor dit ensemble gecomponeerd, of door hen bewerkt.

Heel verschillende soorten muziek van de componisten Philip Glass, Max Richter, Ludovicio Enaudi, Arvo Pärt, en Christiaan Verbeek, maar ook Astor Piazolla en Bizet.

Mijn favorieten:

  • Da Pacem Domine en Summa van Arvo Pärt. Ze werken veel met deze geweldige componist samen, in september komt er een cd uit met alleen maar werk, wat hij voor het Cello8tet gecomponeerd heeft.
    https://youtu.be/wcsJDkOPMjI
  • Aan het Grensland naar een gedicht van Rutger Kopland van Christiaan Verbeek. Deze jonge componist was zelf aanwezig en las het gedicht voor. Daarna werd gespeeld. Prachtig!
    https://vimeo.com/151058069

Een werkelijk bijzondere avond. En hulde aan het Cultureel Platform Epe, die het voor elkaar krijgt zulke topmusici naar ons dorp te krijgen. Wil je op de hoogte blijven van komende voorstellingen, klik dan hier.

Film: The postman’s white nights

Deze film had ik gemist bij de vertoning in Epe, maar kon de dvd kopen. Ik hoorde, dat niet iedereen hem mooi vond, en er niet zo veel in gebeurde. Konchalovsky, de regisseur, heeft echter wel een Zilveren Beer  voor de beste regie gewonnen bij het filmfestival in Venetië.  En ik had gelezen, dat er mooie beelden in zaten, dus wilde hem wel zien en geen spijt.

Het is een bijzondere film, traag gefilmd, gaat over de bewoners van een afgelegen en vervallen dorp op een eiland in het Kenozero-meer in noord Rusland, een samenleving, die op het punt staat te verdwijnen. De verbinding met de vaste wal is de postbode, die niet alleen de post bezorgt, maar ook de pensioenen, en soms brood. Het dagelijks ontwaken en opstaan van de postbode en een aantal eilandbewoners wordt gefilmd, met hun vaste rituelen, het thee drinken aan een tafel met een zeiltje, het halen en brengen van de post, en de vele wodka, die de postbode overigens afslaat, hij staat 2 jaar droog.  Dit kan niet van de andere bewoners gezegd worden.
De postbode brengt een brief bij een voormalige klasgenote, die alleen met haar zoontje op het eiland woont. Hij bouwt een goede band met het kind op, en heeft hoop een relatie met de vrouw te krijgen, maar wordt afgewezen. Dan wordt de motor van zijn boot gestolen, en verhuist de vrouw met kind naar de vaste wal. Nadat hij een dorpsgenoot er van beschuldigt zijn motor te hebben gestolen, en het op een vechtpartij uitdraait pakt hij zijn tassen en gaat ook naar de vaste wal, logeert een nacht bij zijn zus. Maar kan niet slapen door de langs denderende treinen en gaat naar het station. Je denkt, dat hij misschien de trein pakt naar de stad, de vrouw met kind achterna, maar hij neemt de pont terug naar het eiland.

Deze film zit tussen fictie en documentaire in. De meeste acteurs zijn amateurs, de bewoners van het dorp. Ook de postbode wordt gespeeld door iemand, die echt als postbode in een afgelegen gebied werkt.
Er gebeuren ook vreemde dingen, een kat komt als een hallucinatie steeds te voorschijn , en het verhaal eindigt met een raketlancering.
Mooie beelden van de natuur, meer en bos, deed me aan Finland denken, inclusief de blokhutten, maar daar was alles tot in de puntjes onderhouden, hier vervallen. Een gemeenschap uit de Soviettijd, die op het punt staat te verdwijnen.

Voorjaar

IMG_8876.JPGPasen zou kouder zijn dan kerst en regenachtig. Maar het valt alleszins mee, dus buiten koffie drinken en genieten van de appelbloesem in tuintje

IMG_8874.JPG

Noord-Hollandpad : van Noordeinde (Grootschermer) naar Uitgeest

31766384_Unknown
Het is al weer 8 maanden geleden, dat ik een paar dagen op het Noord-Hollandpad liep, hoog tijd om verder te gaan dus. Ik wil het pad dit jaar afronden. Vandaag weer net als vorig jaar, gecombineerd met familiebezoek. Toch nog ca 22 km.

Meer informatie

Wandelen op landgoederen Welna en Tongeren

Nieuwe route gelopen op woensdag vanaf Berghoeve bij Wissel vlak bij Epe. Erg mooi. Over bekende en onbekende paden. Dit uitzichtpunt is een perfecte picknick plek.

IMG_8840.JPG

Hieronder een kaartje met de route. Wij liepen hem omgekeerd.

Kollektivet

Soms moet je kiezen, dus vorige week nie naar de film maar naar de Johannespassion. Gelukkig kon ik de dvd kopen, vanavond gekeken. Prachtige film can Thomas Vinterberg (regisseur van Festen en Jagten) met prachtige rollen van Tryne Dyrholm en Ulrich Thomsen, die ik eerder zag in o.a. Festen. Prachtige film over relaties en een commune.

Overijssels Havezatenpad revisited: Oldenzaal- Enschede Kennispark

IMG_8838

Vandaag op een prachtige lentedag (22 graden! ) begonnen aan een nieuwe wandelroute, het Overijssels Havezatenpad. Tonny en ik hebben deze route al eerder gelopen, maar Dini en Nera niet. De vorige keer zijn we in Steenwijk begonnen, deze keer lopen we andersom, dus vanaf Oldenzaal.

Meer informatie

Scenic Route van NDT

Gisteren heb ik genoten van het Nederlands Dans Theater (dit keer NDT1) in Zwolle. Een prachtige voorstelling met 2 balletten, waarvan ik met name van het eerste diep onder de indruk was. Dat ballet, Silent Screen geheten, is 10 jaar geleden gemaakt door het choreografen duo Sol León en Paul Lightfoot. De muziek is van Philip Glass. Het is een prachtige combinatie van film, muziek, en dans. Ik zat de hele tijd op het puntje van mijn stoel. Het stuk begint met een uit 3 delen bestaand filmbeeld, waarbij je 3 personen ziet staan voor de zee : 1 is gefilmd, en 2 zijn dansers. De gefilmde man loopt weg uit beeld , de dansers lopen later in een bos, er komt een kind in de film op hen af lopen, het oog van het kind wordt een draaikolk, welke gedanst wordt, en zo gaat het maar door. Verschillende scenes spelen zich voor je ogen af. En het eindigt weer met de beelden uit het begin. Hypnotiserend mooi.

Na de pauze een nieuw stuk, Singulière Odyssée , gemaakt door dezelfde choreografen met muziek van Max Richter. Het speelde zich af in een ouderwetse stationswachtkamer met in en uitlopende figuren, en 1 man, die bleef (Marne van Opstal, van de familie, waarvan 4 personen bij NDT dansen) . Ontmoetingen, vertrek, haast, eenzaamheid. Allerlei zaken trokken voorbij. Prachtig gedanst, mooie muziek, maar het raakte me toch minder dan het ballet voor de pauze.

Vogels en kievitsbloemen kijken bij Hasselt

31765280_unknown

Gisteren met de vogelwerkgroep van de KNNV Apeldoorn richting Hasselt. Vogels kijken natuurlijk , maar ook kievitsbloemen. Het weer was wat minder dan verwacht ( eerst een klein beetje motregen), maar het was er prachtig. Vooral de baltsende tureluur en de vele kievitsbloemen vond ik heel bijzonder.

31764640_Unknown

Meer informatie

Er gaat niets boven Bach: Johannespassion door Ribatutta Musica

Direct toen het koor inzette had ik al kippenvel: wat een ontroerende muziek van J.S Bach en prachtige uitvoering door Ribatutta Musica in de Grote Kerk in Epe: balsem voor de ziel en voedsel voor de geest. Geweldig gespeeld en gezongen. Heb gehoord, dat ze volgend jaar terug komen, zijn al weer geboekt. Hoop ik er weer bij te zijn. 

Een fado voor mijn vader: Fernando Lameirinhas

Gisteravond bij ons in Epe in het Kulturhus naar een concert van Fernando Lameirinhas, met zijn broer Toni op gitaar en Juan Pablo Dobal op piano. Hij vertelde in de voorstelling over zijn leven, hoe hij opgroeide op het platteland in Portugal, hoe zijn ouderlijk gezin naar België vluchtte voor het bewind van Salazar, en hoe ze na de anjer revolutie weer voor het eerst naar Portugal konden. Zijn vader was toen echter al overleden. Samen met zijn broer maakte hij carrière in de muziek, zong en speelde in diverse bandjes. Zijn levens verhaal is recent opgetekend in een boek.

Een Fado voor mijn Vader

In dit optreden werden verhalen afgewisseld met liederen, waaronder fado, waarbij het publiek soms verleid werd om mee te doen. Een muzikale reis door zijn leven. De zaal was heel enthousiast (de vriendin met wie ik was, waande zich met ogen dicht weer op een Portugees plein) , maar mij wist het niet echt te raken. Ik had geen kippenvel gevoel, voor mij altijd het criterium of ik iets echt mooi/ goed vind. Ik denk dat de droge akoestiek hierin ook mee speelde. Maar ik miste  ook de passie, die ik eerder wel vond tijdens een optreden in een klein restaurantje in Lissabon bij zangeres en gitaristen aldaar. Verder kwam de zanger ook vrij zelfingenomen op mij over/ was het voor mij ook wat te veel gepraat.  En dat hij een liedje van Toon Hermans ten gehore bracht vond ik ook geen topper. Geen cd gekocht dus.

Youp in Zwolle

Youp van het Hek trad vanavond op in Zwolle met de voorstelling “Licht”. Hij was al begonnen met try outs  van deze voorstelling, toen hij geveld werd door hartklachten. Maar na bypasses is hij helemaal terug.

Ik heb een heerlijke avond gehad, heel veel gelachen. Youp was goed op dreef, sloot aan bij de actualiteit maar ook hilarische persoonlijke verhalen zoals over de huurauto in Schotland. De centrale verhaallijn was de wekelijkse gesprekken, die hij met vriend Peter had en die hem adviseerde het licht te houden: onthoud de positieve dingen en vergeet de negatieve. Mooi was het liedje, waarin hij aangaf dat ondanks alle ellende in de wereld hij toch hoop put uit het voorjaar, een kind wat niet kan liegen en de mensen met talent , die de wereld wat beter proberen te maken. En tot slot eindigde hij met het lied, waarin hij bezingt, dat je elke dag moet leven alsof het je laatste is. Bij Yoep spat het plezier in het spelen er van af .  

Leestip: ” Een woord een woord” van Frank Westerman 

img_2957
Dit is weer een geweldig boek van Frank Westerman, wat je aan het denken zet.

Als kind maakte hij de Molukse treinkapingen en andere gijzelacties in de zeventiger jaren van de vorige eeuw van dichtbij mee met de “Dutch approach ”  van praten en onderhandelen, maar bij de tweede kaping ook het buitensporige geweld, wat gebruikt is om er een einde aan te maken. Als correspondent in Rusland later de Tjetsjeense terreur en de reactie van Poetin.

In dit boek reconstrueert hij , wat in het verleden gebeurd is , legt relaties met de terroristische acties van heden ten dage  en onderzoekt hij, of en hoe je met woorden de situatie kunt beinvloeden. Hij volgt een training als gijzelingsonderhandelaar, spreekt met terrorisme experts, en mensen, die de molukse acties van dichtbij meemaakten, waaronder een ex-treinkaper, die nu dichter is.

De conclusie, die ik uit het boek haal, is dat je de pen en het zwaard beide nodig hebt in de strijd tegen terrorisme.

Marian Rijk: Polderpioniers

img_8748Had over dit boek gelezen in Trouw en toen ik het heden bij de boekwinkel zag liggen, gekocht. En nu is het al uit, het leest dus erg makkelijk.

De reden dat ik dit boek wilde lezen was, dat het over een boerengezin gaat, wat als pionier naar de Wieringermeerpolder trekt. Mijn grootouders hoorden in 1935 bij de eerste boeren in de Wieringermeer, dus veel herkenning. En helemaal toevallig, dat dit boek over een gezin gaat, wat aan de Schelpenbolweg woonde. Daar kwamen wij na de brand van onze boerderij aan de Ulkeweg ook te wonen.

In dit boek vertelt de schrijfster het verhaal van haar familie, katholieke boeren uit Zeeland en Brabant met de strijd om het bestaan tegen de achtergrond van de sociaal economische geschiedenis van de 19 en 20e eeuw.  Dit aan de hand van bronnen uit haar familie, archieven etc. Geweldig hoe veel ze boven water heeft weten te krijgen . Boeiende familiegeschiedenis. Het leest als een trein, al vond ik het soms wel wat te veel een opsomming worden.

Minder gelachen dan gehoopt.

Af en toe kies ik een theatervoorstelling, die ik zonder aanbeveling van de programmeur nooit gekozen zou hebben, het verrassingseffect dus. Zo ben ik gisteren in Zwolle naar de voorstelling geweest van Trygve Wakenshaw, een Nieuwzeelandse mimespeler/ clown. Ik had gelezen, dat hij een van de parels was van het festival in Edinburgh, en dat er veel te lachen was. Nou gelachen heb ik af en toe wel, maar veel minder dan verwacht. Het was dus niet echt mijn ding. Wel  knap, hoe hij vanuit een kartonnen doos met vraagtekens de illusie van allerlei voorwerpen en dieren toverde, maar ik vind Mister Bean veel leuker. Misschien had het feit, dat er zo weinig bezoekers waren ( we zaten met zijn allen op de eerste 2 rijen van de Dommerholtzaal) er ook mee te maken. Maar deze ervaring is geen reden om me een  volgende keer niet weer te laten verrassen .

Wende met “Mens”

Wat een geweldige voorstelling gisteravond in een uitverkocht Odeon in Zwolle van Wende Snijders over hoe mens te zijn te midden van mensen . Een geweldige combinatie van muziek, beelden, licht. Begint al als je binnenkomt, de 2 musici zijn bezig op podium, electronische geluiden, soort onweer. Het slurpt je op. Heel hard en heel breekbaar. Alleen: waarom gaan al die mensen hoesten en verschuiven als het stil is.

Dit was nu de 3e voorstelling, die we van Wende zagen, 1e keer was met Amsterdam Sinfonietta. Elke keer verrassend, ze blijft zich ontwikkelen. Deze voorstelling had lovende recensies, en terecht.

Deze herfst komt Wende nog een keer met deze voorstelling naar Zwolle. 24 november, dan in poppodium Hedon. Aanrader. Voor kaartjes klik hier.

 

Latijns Amerikaanse muziek in Epe

Toen ik in Epe kwam wonen na te hebben gestudeerd in Amsterdam, was er op cultureel gebied weinig te beleven in het dorp. We zijn nu 30 jaar verder, en er is veel veranderd. Ik ga met veel plezier regelmatig naar de film, en er zijn ook regelmatig mooie concerten en andere voorstellingen via het Cultureel Platform Epe. Donderdag is eigenlijk mijn vaste sportavond, maar tegenwoordig ga ik ook wel eens op een andere dag, en geniet ik op donderdag van een concert. Zo ook vorige week donderdag.

Matangi Quartet en Izhar Elias traden er op met muziek voor strijkers en gitaar. Latijns Amerikaanse muziek, heel ander soort muziek, dan waar ik meestal naar luister. Hoewel ik het niet van plan was toch maar cd’s gekocht. Probleem is wel, dat ik geen cd speler meer heb. Ik heb alle muziek nu op een server staan (wel goede kwaliteit) , dus de cd moet ik rippen, en geef ik dan weg.

Afbeeldingsresultaat voor matangi elias

Volgende week weer een voorstelling in Epe, “een fado voor mijn vader” met o.a. Fernando Lameirinhas.