Spring naar inhoud

Winters tafereel

Licht berijpte velden en veel ganzen langs de IJssel

Film: Tous les Soleils

Ik houd van de muziek van Arpeggiata. Bij deze film speelt de Tarantalla een belangrijke rol, het is oude siciliaanse muziek/ dans, die gezegd wordt te kunnen genezen van melancholie.

De film is een tragiecomedie over rouw, loslaten en verder gaan. Een weduwnaar woont met zijn puberdochter en anarchistische broer , die voor de komische noot zorgt, in Straatsburg, is docent gespecialiseerd in barokmuziek met voorliefde voor de tarantalla.  Het slot is heel voorspelbaar, maar dat geeft niet, ik had tranen in mijn ogen.

Scenario en regie door Philippe Claudel, bekend auteur. Dit is zijn 2e film. Aanrader.

Kleurrijke glaskunst in Groningen van Chihuly

Geweldige tentoonstelling van de Amerikaanse glaskunstenaar Dale Chihuly in het Groninger museum. Heel erg mooi, explosie van kleur en vormen, je blijft je verbazen. Nog tm 5 mei 2018. De reis naar Groningen waard!

Huwelijksreis in Hijab van Alison Wearing

Een Canadese journaliste beschrijft in dit boek haar reis door Iran, de ontmoetingen, het leven achter de sluier, die vrouwen moeten dragen. Ze reist samen met een vriend, wat alleen kan, als ze doen of ze getrouwd zijn. Om niet te veel op te vallen, draagt ze op straat een zwarte hijab. Ook in dit boek valt weer de gastvrijheid en behulpzaamheid van de bevolking op.

Filmtip: Hampstead

Afgelopen vrijdag weer een film gezien bij de filmliga in Epe. Hampstead, over een voormalige dakloze, die volledig selfsupporting in een hut op Hampstead Heath , een groot park bij Londen woont. Hij dreigt zijn huisje te moeten ontruimen. Een weduwe, die in een appartement in een van de nabijgelegen villa’s woont, en niet past bij het soort mensen, wat daar woont, en haar leven maar een beetje op zijn beloop laat, ziet hem toevallig door haar verrekijker. Er ontstaat een relatie en de ontruiming wordt na een rechtzaak verhinderd. Ze kiezen beide hun eigen weg en deze komen weer mooi samen.

Een mooie warme film, waar ook om gelachen kan worden. Met Brendan Gleeson en Diana Keaton. Mooie Engelse beelden. Wil ik toch ook weer eens naar toe op vakantie.

De film is gebaseerd op het waargebeurde verhaal van Harry Hallowes, een zwervende man die een huisje bouwde in de Heath. Na een lange rechtszaak verkreeg hij het eigendomsrecht voor zijn deel van het park. Voor de verfilming is Harry omgedoopt tot Donald en ook het bijbehorende liefdesaspect berust op fictie

Wandelen in het Kroondomein

We mogen het Kroondomein weer in. Afgelopen woensdag liepen we een route naar het door Beatrix geschonken kunstwerk van Marinus Boezem: bronzen boomstronken in de vorm van het grondpatroon van de pilaren van de kathedraal van Reims. Onderweg kom je ook nog langs een hutje, wat ik altijd de schildershut van Wilhelmina kom. Mooie boswandeling. En na afloop onze nieuwjaarsborrel met heerlijke lunch, deze keer bij Anneke.

Voorjaar in huis

Klompenpaden: Klarenbeekpad en Albapad

Op deze regenachtige zaterdag , liep ik met Tonny 2 klompenpaden, het Klarenbeekpad en een deel van het Albapad, wat daar vlak bij ligt. Beide mooie paden, we komen zeker nog eens terug en lopen dan het hele Albapad. Nu namen we per abuis een routeverkorting, maar vonden het ook wel best, want toch 21 km met regen en het stuk door Beekbergerwoud hadden we wel gelopen.

We zetten de auto in Klarenbeek bij restaurant Pijnappel, waar we na afloop warme chocolademelk dronken. Dit smaakte ons goed. Onder het lopen, met regenjassen aan, niet echt last van de regen, en als je maar doorloopt, heb je het ook niet koud.

En als je goed om je heen kijkt, is er ondanks het grijze weer , genoeg kleurigs om van te genieten. We maakten tenminste diverse foto’s.

We liepen eerst de lus rond de kerk bij landgoed Klarenbeek. Daarna het westelijke deel van het Klarenbeekpad, vervolgens via de routeverbinding onder de snelweg door naar het Albapad, daarvan het deel door Beekbergerwoud met vlonderpaden, dan weer via de verbinding naar het Klarenbeekpad, en dan oostelijke deel lopen.

Geen poezen onderweg, die houden niet van regen, maar wel een poezenpad.

Onderweg nog wat paddenstoelen.

We liepen door het Beekbergerwoud. Vroeger lag hier het enige overgebleven oerbos van Nederland. Ze proberen dit gebied nu weer te herstellen. Een nat gebied, waar diverse vlonderpaden lopen. Ik was er nog nooit geweest, vond het er erg mooi en kom er nog zeker eens terug.

Onderweg ook diverse bruggetjes over beken en sloten. Deze was wel heel mooi gemaakt.

Onderweg 2 andere wandelaars gezien, 3 hardlopers en een paar mountainbikers. Je hoorde wel in de verte steeds de snelweg.

Tot slot bij Pijnappel in Klarenbeek aan de warme chocolademelk. Op het toilet zagen we dit bord hangen, een mooie spreuk om mee te eindigen.

Dagje vogelen in Friesland

Vandaag dag met 23 vogelaars van KNNV Apeldoorn naar Friesland. Daar was het gelukkig droog, wel winderig. We keken bij het Hegewierster Fjild (voor ons nieuwe plek, waar we zeker nog eens terug komen, richting Harlingen en dan afslag Kimswerd), Kornwerder Zand, haven van Makkum en Workummer Waard. 51 soorten, waaronder een slechtvalk, veel eendensoorten, veel bonte strandlopers, en veel wulpen. Snert gegeten in Workum. Fijne dag.

Woensdagmorgenwandeling op de Veluwe

Startpunt Berghoeve. “Route van Hetty” . Ik zorg dat ik altjd mijn telefoon mee heb.

Joanna Lumley’s Silkroad

Haar reis op zoek naar Noorderlicht maakte, dat ik dat ook wou meemaken. Nu een serie over de zijde route. Ik heb het vooruit gekeken, derde aflevering gaat over Iran, zelfde plaatsen, als waar ik ook hoop te komen. 3 januari om 19.30 op npo2. Kijktip. En de andere afleveringen zijn ook de moeite waard. Georgie wil ik ook nog eens naar toe

GAS, theater op locatie

Afgelopen zondag ben ik in Zuidlaren naar een theatervoorstelling geweest van toneelgroep Jan Vos. Ik had een lovende recensie in de krant gelezen en was toch vrij. En zo ver is het niet, 1.15 uur rijden, gratis parkeren. Dat red ik niet als ik in Amsterdam ergens naar toe wil.

Het was een voorstelling over de gevolgen van de vondst van de aardgasbel bij Slochteren. Een verhaal in 3 bedrijven, zich afspelend in een Groninger café. Eerst de periode van de vondst van het gas en mensen, die daar voordeel uit hopen te halen in 1960, dan de economische crisis in jaren 70 en tot slot de periode na 2014 met de gevolgen van de aardbevingen. Het gezin, wat het café runt, en 2 medewerkers van de Nam zijn centrale figuren. Geweldige voorstelling, waarbij ook veel te lachen valt. Misschien zijn er nog kaarten , er zijn extra voorstellingen ingelast op 5 en 6 januari.

De voorstelling was eerst te zien in ten Boer, nu dus in Zuidlaren. Beide lokatie liggen in gebied met bevingsschade.

Eefje Blankvoort: “Stiekem kan hier alles”

Dit boek is geschreven door een Nederlandse journalist/ historica, die in 2002 voor het eerst een periode in Iran verbleef in kader van haar studie naar propagandakunst. Ze is er daarna meermalen, ook voor een langere periode, terug geweest, in 2017 voor het laatst. Ze beschrijft het leven achter de schermen in de islamitische republiek.Boeiende observaties.

“Alleen in Iran” door Kristina Paltén

Ter voorbereiding op een reis naar Iran bekijk ik tv-serie ” Onze man in Teheran” met Thomas Erdbrink opnieuw ( geweldige serie) en ben ik ook aan het inlezen.

Toevallig kwam ik bovenstaand boek tegen over een Zweedse ultraloopster, die op haar eenendertigste hardlopen van lange afstanden als medicijn ontdekt heeft en besloot om Iran van west naar oost al hardlopend te doorkruisen om een brug te slaan tussen westen en islam. Ze overwon haar angsten en toetste haar vooroordelen aan de alledaagse werkelijkheid door te vertrouwen, zich open te stellen voor ontmoetingen met de gastvrije bevolking, al ervaart ze ook de beperkingen van het regime.

Het boek is een reisverslag, op het laatst wat langdradig, maar ook inspirerend, Kristina’s leven heeft een wending gekregen, zie

Film:l’Avenir

Deze film met de geweldige actrice Isabelle Huppert van regisseur Mia Hansen-Løve stond op mijn lijstje om nog te zien. De kerstvakantie leent zich hier uitstekend voor. Ik vond hem op de NPO site.

De hoofdpersoon, filosofie docent in Parijs, met een chronisch depressieve en aandacht claimende moeder, wordt verlaten door haar man, en zit op dood spoor in haar carrière. Ook haar favoriete student moet ze loslaten.
De bodem wordt onder haar bestaan weg geslagen, maar ook een kans om zich op de toekomst te richten, l’Avenir.
Prachtig onderkoeld gespeeld, licht van toon, met humor, maar je voelt ook de emoties er onder.

Downton Abbey in onze tijd: Cliffrock Castle door Josephine Rombouts

download

De schrijfster heeft gewerkt als huishoudster op een kasteel in Schotland. Ze biedt ons met dit boek een inkijkje in de Britse klassenmaatschappij. Het is nog net als in de tv series als Downton Abbey. De naam van het kasteel en de bewoners zijn wel veranderd en sommige zaken weggelaten, maar haar verwondering over het verschil in cultuur en de humor maken het een lezenswaardig boek. Ik had het zo uit.

 

Jachtslot Sint-Hubertus , Nationaal Park Hoge Veluwe

Op tweede kerstdag naar de Hoge Veluwe. Fietsen op een van de witte fietsen in de mist met af en toe in de verte het geluid van midwinterhoorns, een rondleiding door een paar ruimtes van het jachtslot Sint-Hubertus ( het gastenverblijf van de Kröller-Müllers, ontworpen door Berlage, voltooid door van de Velde) en ook nog even naar museum Kröller-Múller.

Klompenpaden: Paddenpad bij Wapenveld

Vandaag was het mooi wandelweer. Dat dachten meer mensen deze eerste kerstdag, veel wandelaars kwam ik tegen rond Wapenveld. Ik liep het Paddenpad, een klompenpad. Een prachtige en zeer afwisselende wandeling. Alleen geen echt klompenpad: niet over boerenland, geen overstapjes.

Wel koeien gezien in een openstaande stal.

Ik parkeerde de auto bij pannenkoekenrestaurant het Mussennest. Vandaar liep je naar de bedrijfspanden van Euroma. Ik kon de specerijen ruiken.

Vervolgens  liep ik naar een bosgebiedje, Klooster Hulsbergen. Vroeger was hier een fraterklooster. Na de reformatie hield dit op te bestaan.

Onderweg een bankje, wat aan vervanging toe is.

Je loopt het bos uit en komt dan in een prachtig open gebied met kolken, weteringen, die naar de IJssel lopen, en meerdere gemalen.

Je loopt een stuk over een fietspad langs de Hoogwatergeul , welke als overlaat tussen Veessen en Wapenveld is aangelegd, om in tijden van extreem hoog water, het water in de Ijssel wat te doen dalen. Dit komt naar verwachting 1x in een mensenleven voor. Verder is de grond in gebruik als weidegebied. Het is geen echte geul, maar een strook land , waar ze dijken omheen aangelegd hebben, met een inlaat en uitlaat. Er zijn bruggen gebouwd, zodat je van de ene naar de andere kant kunt komen. Hieronder zie je zo’n brug en het fietspad over de dijk. Aan de andere kant ligt de Grote Wetering. Hier een mooi vogelgebied. Er is ook een vogelhutangs het pad.

Daarna een stukje door Wapenveld.

Na het oversteken van het Apeldoorns kanaal en de Groteweg nog een stuk door bos en over een stuwwal de hei op. Het was er nu grijs en saai, tot dat de bewolking brak.

Een prachtige wandeling.

Missa Criolla in Epe

16 december in Epe naar concert geweest. De Welbekende Missa Criolla, kerstmuziek en Argentijnse tangos. Een concert door Huygens Vocaal Ensemble, een koor uit Zwolle, en 3 Argentijnen, die diverse instrumenten bespeelden en zongen. Dit laatste deed vooral de tenor Javier Rodriguez , die veel met de componist Ariel Ramirez van de Missa Criolla samengewerkt heeft en ook hier de solo partij voor zijn rekening nam. Geen top uitvoering, maar wel vrolijke muziek.

Klompenpaden: Ugcheler Markepad en Loenense Enkenpad

Op 15 december heb ik met Tonny 2 klompenpaden gelopen in de buurt van Apeldoorn. We hebben al een poosje geen LAW’s gelopen, omdat ik last heb van een voet. Nu heb ik echter nieuwe steunzolen, hiermee lijkt het beter te gaan. Eerst echter maar wat kortere routes lopen om in te lopen. En met 2 klompenpaden, zit je toch boven de 20 km.

We begonnen met het Ugcheler Markepad. Het startpunt is bij een van der Valk restaurant, de Cantharel, vlak bij Apeldoorn.Het is een mooie route met veel bospaden en over de hei bij het Leesten. Wel weinig kleur in dit jaargetijde op deze grijze dag. Bij een grote kuil, in de jaren dertig gegraven met de schop voor grind voor de Apeldoornse stoepbandenfabriek, stonden 2 dames, waarvan 1 met gekleurd hoedje. Ik mocht een foto maken, toch nog een vrolijk accent. Er is een stalen trap geplaatst om de aandacht te vestigen op deze grindkuil.

Tja, toen moesten wij zelf ook op de foto.

Gelukkig zorgde de natuur voor kleur, we zagen overal ijshaar.

IJshaar kan ontstaan in loofbossen als het vochtig/ mistig is en onder het vriespunt. In het hout komen schimmels vrij, bij de stofwisseling hiervan komt water vrij. Bij gunstige omstandigheden kan het niet verdampen, maar bevriest dit water, wat uit de poriën komt. Als het te hard vriest, daalt de stofwisseling en krijg je dus ook geen ijshaar. Het is heel kwetsbaar. Als het aangeraakt wordt, smelt het direct. Het ziet er echt prachtig uit.

We zagen ook nog de gele trilzwam.

In het bos diverse sprengen. Dit zijn een soort gegraven beken. Het water werd gebruikt voor de papierfabrieken en wasserijen.

We kwamen langs Caesarea. Indertijd gesticht door Frits Caesar als vakantiekolonie voor stadse bleekneusjes. Nu in gebruik door Leger des Heils.

Bij de Cantharel genoten we van snert met roggebrood. Daarna naar Loenen voor het Loenense Enkenpad. Dat heb ik eerder gelopen, in de zomer. Toen vond ik het een prachtige route, nu viel hij ons wat tegen. Het grijze weer en de kale bomen waren hier debet aan.

Je kon ook zien, dat het grondwater nog veel te laag is.

Gelukkig brengen de koeien wat kleur in het landschap. Staan nog steeds buiten. Vroeger hadden ze al lang op stal gestaan.

Tot slot liepen we langs kasteel ter Horst en vandaar naar ons startpunt, de Grote Modderkolk, een boerderij .

Lekker een hele dag buiten geweest. Thuis nog even nakletsen met een wijntje.