Spring naar inhoud

Naar de bollen

Later dan andere jaren door het koude voorjaar, maar nu bloeien ze volop, al zijn er ook al weer stukken gekopt: de tulpen. En het is weer een en al kleurenpracht. Ik reed een stuk van de tulpenroute in de Noordoostpolder. Genieten.

Lathyrus

Prachtige kleuren en ruikt zo lekker.

Voorjaar in de tuin

Het is een koud voorjaar dit jaar. De natuur is 2 weken op achter. Bij fietsen nog een winterjas aan en regelmatig nog handschoenen. Maar als de zon schijnt is het heerlijk op een beschut plekje. Dus als het niet waait en de zon schijnt drink ik koffie op het bankje in mijn voortuin , al dan niet met winterjas aan.

Leestip: “ het missiehuis” van Carys Davies

Van deze schrijfster las ik eerder haar debuut “ West” . Ik schreef toen:
Dit boekje las ik in. 1 ruk uit. Over een weduwnaar in 19e eeuw Pennsylvania, die zijn tienjarige dochter achter laat om nav een krantenartikel over gevonden botten van mammoeten naar het westen trekt omdat hij denkt dat dit soort dieren mogelijk nog wel leven. Je volgt hem en zijn dochter, hoofdstukken wisselen elkaar af. Het tweede deel van zijn reis wordt hij vergezeld door een Indiaan.Het is spannend, intrigerend , zit ook humor in, prachtige natuurbeschrijvingen, het is een queeste, het is een Odyssee, het is een verhaal met een verrassend , mooi en schokkend einde. Lees dit boek! Het is ook nog eens prachtig uitgevoerd met heel mooie omslag.

Nu haar tweede boek, het Missiehuis. Vanmorgen in begonnen, vanmiddag was het uit. Het speelt zich af in postkoloniaal India in de hedendaagse tijd met spanningen tussen de verschillende religieuze groepen. Een Engelse bibliothecaris ontvlucht Engeland om zich terug te trekken in een stadje in India op een berg. Hij verblijft in een missiehuis in de tuin van de pastorie , bouwt een relatie op met de pastoor, laat zich dagelijks rondrijden door een riksjachauffeur , met een neef, die countryzanger wil worden, en wordt verliefd op de adoptiefdochter van de pastoor. Het verhaal wordt vanuit verschillende perspectieven verteld in korte hoofdstukken. Dat er iets vreselijks gebeurd is weet je ook al snel. Toch is het einde verrassend. Weer een mooi boek. Was een tip van Elske .

Rondje fietsen door bos, en langs de IJssel

Het is een koud voorjaar, maar prima voor buiten activiteiten. Dus gisteren de e-bike weer uit de garage gehaald (beste aankoop in jaren) en een mooi rondje gemaakt.

Vanuit Epe over het fietspad over voormalige spoorlijn richting Epe. In het beken en sprengen gebied de fiets geparkeerd en gewandeld langs de sprengenbeken( direct nadat je zuidelijke Horsthoekerbeek gepasseerd bent klaphek door) om ook hier de beekmijtertjes te zoeken, welke ik eerder in gebied Motketel zag, en yes , gevonden,

Daarna door naar Heerde en langs Apeldoorns kanaal naar Hattem. Ik vond het tijd voor koffie, maar was pas half 12, terrassen mogen pas om 12 uur open (coronamaatregelen), dus koffie to go met cinnamonroll bij de bakker, stadspoort door en heerlijk op een bankje met mooi uitzicht genoten van de koffie.

Verder ging het, de IJssel over en langs de andere kant verder. Mooi fietsen is dat altijd. Veel ooievaars op pas geploegd land bij Zwolle. Zijn de weidevogelbeschermers helemaal niet blij mee. Je hoort en ziet sowieso weinig weidevogels meer.

Gelukkig nog wel in Lierderbroek, ik verliet de IJssel even bij Windesheim om in Lierderbroek, een door boeren beheerd weidevogelgbied naar de grutto’s te kijken luisteren. En nog meer vogels en hazen te zien tussen de koeien. En in de bosjes.

Ik was toen zo dichtbij familie en had wel weer zin in koffie. Mijn neef zou vast niet thuis zijn, maar misschien zus of nichtje in Lierderholthuis wel. Even kijken of ze niet nog sliepen, want werken beide in de zorg, maar nichtje zat aan tafel te studeren. Gezellig bijgekletst. Zus kwam even later ook uit bed.

Ik koos ervoor om weer fietspad door Lierderbroek richting Windesheim te nemen. Bij Herxen de Ijssseldijk weer op. Wat is het er toch mooi. Mocht je je afvragen, wat het witte is: allemaal madeliefjes.

Bij Wijhe met de pont over (een vrouwelijke schipper deze keer, dat was voor het eerst) en langs de IJssel verder, er af richting Oene en vandaar naar Epe. Heerlijke fietsdag, 76 km.

Stekelbrem

Woensdag zagen we tijdens onze wandeling op een zandheuvel aan de rand van het Wisselse veen deze kruipende vlinderbloemige. Vlgs. Jenny was het gaspeldoorn, ook wel stekelbrem genoemd. Dat blijken echter 2 verschillende soorten, dit is stekelbrem. Gaspeldoorn wordt hoger, en heeft stijve groene bladdoorns, stekelbrem heeft bladeren en doorns. En dan heb je natuurlijk ook nog gewone brem , die heeft geen doorns.

Koningsdag 2021

Ik had vorig jaar, toen ik op koningsdag in de rij stond bij @banketbakkerijkamphorst op 1.5 m niet kunnen bedenken, dat dit een jaar later nog steeds zo zou zijn , en dan zelfs met mondkapje op naar binnen. Toen waren de oranjetompoucen op, nu was ik er 10 min voor openingstijd, maar er stond al weer een lange rij. Na 40 min was ik aan de beurt. Wachten ging snel door leuk gesprek met een mij onbekende mevrouw achter mij. Wat mis ik dit soort spontane ontmoetingen in deze rare corona tijd . Nu lekker genieten van koffie met oranjetompouce in de tuin met een goed boek. Ik wens jullie allen ondanks de beperkingen een fijne Koningsdag. #houdvol❤️🙏

Beekmijtertjes: bijzondere kleine zwammetjes

Momenteel kun je bij ons op de Veluwe beekmijtertjes zien. Het zijn kleine zwammetjes van 2-5 cm. Ze groeien in de maanden april en mei in moerassen en broekbossen op met water verzadigde plaatsen waar bladeren of naalden liggen te vergaan. Voorwaarde is een beschaduwde plaats bij een kwelbron of langs een beek waar voedselarm en zuurstofrijk water omhoog komt. In het gebied de Motketel bij Niersen kun je ze vinden. Ik had er nog nooit van gehoord, maar vriendinnen, die 2 jaar met een excursie met een boswachter op pad waren geweest, hadden ze hier gezien bij een sprengenkop. Vorig jaar konden we niet samen op pad, nu met een vriendin op de fiets er langs en volgende dag terug met camera. Het plantje er naast s overigens ook zeldzaam, paarbladige goudgeel.

Het gebied Motketel is een mooi gebied om te wandelen. Er ligt een ondergrondse waterbel. Het water dat elders op het Veluwemassief als regen naar beneden is gevallen, borrelt bij De Motketel weer omhoog. Eeuwenlang hebben mensen er diepe sloten gegraven (sprengen) om zoveel mogelijk water naar beken te laten stromen. Het begin van zo’n spreng noemt met sprengenkop. Dat water werd vervolgens gebruikt voor de aandrijving van een groot aantal molens. Met de aanleg van kleine dijken werd het water omhoog geleid, tot de gewenste hoogte was bereikt om met het water de raderen van molens aan te drijven. Op het hoogtepunt, in de 18e eeuw, werden in de Motketel op deze manier zeventien molens aangedreven. Dankzij de waterwerken en het kristalheldere water schoten papierfabrieken en wasserijen er als paddenstoelen uit de grond. De molen van de Cannenburch bij Vaassen herinnert nog aan deze periode van industriële bedrijvigheid op de Veluwe. Na de uitvinding van de stoommachine zijn nagenoeg alle molens in het gebied weer verdwenen, maar de sprengen en beekjes zijn nog steeds intact. De heide van toen is veranderd in bos. Door het gebied, dat uniek is in Europa, zijn wandelroutes uitgezet. Er komen zeldzame planten- en diersoorten voor. En dus ook beekmijtertjes.

Klompenpaden rond Terwolde

Zaterdag liep ik met Tonny een combinatie van Woldermarkerpad en Tuylermarkerpad bij Terwolde. Langs in de middeleeuwen al gegraven weteringen, langs akkers en weilanden en langs de IJssel. Een stukje wat de routes gemeenschappelijk hadden, lieten we er uit. In plaats daarvan liepen we een extra lus door de uiterwaarden van de IJssel tot de spoorbrug bij Deventer, daarna over de dijk terug richting ‘t Nieuwe Diekhuus, waar we genoten van Koffie to go.

Het was een prachtige wandeling op een zonnige , maar nog wel koude, voorjaarsdag. Overal vruchtbomen met bloesem, paardebloemen en meer. Qua weidevogels viel het tegen, maar in de struiken en bomen was het een en al gefluit.

We waren op de fiets , dus lekker actieve dag. Vanuit Vaassen nog naar de Motketel om de mijtertjes te zien. Daar vertel ik over in een ander blogje. Tot slot nog een ijsje van Roozeboom, hadden we wel verdiend vonden we.

Gelezen: de verdwenen piano’s van Siberië

Als je van reisverhalen en geschiedenis houdt, als je geïnteresseerd bent in Rusland en muziek, dan is dit boek van de Britse reisjournalist Sophy Roberts een aanrader. Ze kwam in contact met een Mongoolse concertpianiste, die een goede piano nodig had. Nu zijn er in het verleden veel piano’s naar Siberië meegenomen door onder andere partners van mensen, die in de strafkampen terecht kwamen. Zij gaat op zoek naar een goede oude piano voor deze pianiste door in Siberië oude verloren instrumenten en hun verhaal op te zoeken. Fascinerend boek. Over hoe de piano in Rusland zijn intrede deed in de tijd van Catharina de Grote, over hoe pianomuziek omarmd werd door het Russische volk. Over het belang van muziek, en muziekonderwijs. Over zowel de verschrikkingen in de tijd van de tsaren, de stalinistische tijd en het heden. Over muziek als bindmiddel. En ook over het landschap. Zeer goed gedocumenteerd reisverslag, maar leest als een spannend boek. Ik ging ook onderwijl regelmatig iets opzoeken op internet, een muziekstuk, foto’s van een plaats etc. Aanrader.

Rondje fietsen

Na een hele dag achter de computer rondje gefietst vanuit Epe. Nog even wachten, dan worden de bossen ook groen.

De Le Chevalier school bij Tongeren met de mooiste bomen van Epe

Wandelen in Twente: Twekkelo en Kristalbad.

Gisteren na familiebezoek in Twente nog een wandeling gemaakt uit het nieuwste boekje van Truus Wijnen, “Wandelen in Twente”. Ik had vooraf gevraagd, wat een geschikte wandeling zou zijn. Ik wou graag fris lentegroen en bloesem zien, en niet te druk, want het was zondag en wandelen is tegenwoordig heel populair, niet alleen bij ons op de Veluwe, maar ook in Twente, waar Truus haar laatste wandelboekje het meest verkochte boek is bij Broekhuis. Truus adviseerde me de wandeling Twekkelo Kristalbad. Daar was het inderdaad lekker groen met veel bloemen, en niet druk op eerste stukje na ( de route begint bij de GGD vaccinatie locatie in Enschede, daar was het niet druk, maar even verder op wel veel gemotoriseerde jongeren ). Onderweg op de kleine paadjes ook weinig wandelaars, op 1 grote familie na. En wel veel bloemen, zowel wit als geel.

Onderweg zie je de kleine zouthuisjes, en een oude boortoren. In dit gebied wordt n.l. zout gewonnen uit de bodem.

De route eindigde weer aan de andere kant van het Twentekanaal.

Vandaar liep je naar het Kristalbad, nu geen zwembad meer, maar een waterretentiegebied. Nog even vogels kijken en daarna terug naar huis.

Kievitsbloemen in de buurt van Zwolle

Langs Zwarte Water, Overijsselse Vecht en Weteringen in de buurt van Zwolle en Hasselt bloeien weer kievietsbloemen. Een prachtig gezicht. Ik ben even me de auto die kant op gegaan en heb daarna heerlijk gewandeld over de dijk of een fietspad. Langs het Aalvangerspad stonden volop kievietsbloemen, maar langs het fietspad langs de Nieuwe Wetering in Zwolle wemelde het er echt van. En naast kievietsbloemen ook overal pinksterbloemen, en het geel van paardebloemen, dotterbloemen en speenkruid. De fitis hoorde ik nu overal. En iedereen genoot van het mooie weer, met de fiets, te voet, op skates, op een step of hoe dan ook.

Park Klarenbeek in Arnhem

Ik werk sinds dit jaar 1 dag per week voor een organisatie in Arnhem. In verband met corona tot nu toe vooral vanuit huis, maar gisteren op locatie. Om de hoek ligt het oudste stadspark van Arnhem, Klarenbeek. Vroeger hoorde dit gebied bij klooster Monnikhuizen, rond 1600 is het verkocht aan de Arnhemse burgemeester en werd het een landgoed. Een landhuis is er nu niet meer. Het ligt op een stuwwal, on-Nederlandse hoogteverschillen. Wandelschoenen mee en na het werk even heerlijk gewandeld.

Het is voorjaar, ook de beuken krijgen blad. Mooi dat tere groen.
De Steenen Tafel .Een grafzerk uit het voormalige klooster?
Als dit restaurant in voormalige watertoren weer open is, ga ik een keer op het terras zitten.
Je ziet in de verte de toren van de Eusebiuskerk
De voormalige Buitenschool, eertijds hotel Monnikhuizen.

Het wordt voorjaar

De temperatuur is er nog niet naar, maar je ziet de bomen knoppen krijgen, en het klinkt ook naar voorjaar, een en al vogelzang. Zondag hoorde ik de fitis weer en zag ik de eerste boerenzwaluw. Vanochtend liepen we over de Tongerense heide, het was weer genieten.

Gelezen: “de tuinen van Buitenzorg “ van Jan Brokken

Nadat hij een muziekstuk hoorde ( de tuinen van Buitenzorg van Leopold Godowsky) herinnert de schrijver zich het bestaan van de brieven, die zijn moeder haar zus uit Nederlands-Indië stuurde. In dit boek gaat de schrijver op zoek naar Olga, die later zijn moeder werd, die als jong gehuwde in 1935 met haar man, die als theoloog onderzoek deed, naar Nederlands- indië verhuisde. Het koloniale leven in de tropen, het contact met de verschillende bevolkingsgroepen en de oorlog en het verblijf in een kamp, wat hier een einde aan maakte.

Het boek is verder doorspekt met beschouwingen over muziek, cultuur, geschiedenis. Echt weer een boek, zoals Jan Brokken dit al meer geschreven heeft, wat verder gaat dan een persoonlijke geschiedenis. N

Gelezen: “de wilde stilte” van Raynor Winn

Het vervolg op “het zoutpad”, over liefde, keuzes, de helende kracht van de natuur. Mooi boek, vond het beter geschreven dan zoutpad.

Een paar dagen naar Texel

Ik ben een paar dagen naar Texel geweest. Altijd fijn op de Waddeneilanden. Jammergenoeg was het erg koud (harde noordenwind) , maar gelukkig wel droog. Dus toch prima om actief bezig te zijn buiten. Van vrijdag tot en met zondag wezen vogelen, fietsen (e-bike) en wandelen.

Heel veel lammetjes. Zou er wel een willen knuffelen, zoals ik als kind deed. Zo lekker ruikend, zo lekker warm en die krulletjes.

Logeerde in Hotel Prins Hendrik, vlak aan het wad aan de noordkant van het eiland. Ideale plek voor vogelaars. Dineren en ontbijten op je eigen kamer. Prima verzorgd.

Het hotel ligt vlak bij een molen. Natuurlijke enige avond, dat het helder was even naar de zonsondergang gekeken. Geen supermooie zonsopgangen deze dagen, al vind ik de wolkenlucht, die ik zaterdagochtend fotografeerde wel mooi.

Mis wel de praatjes, die ik anders heb als ik alleen op vakantie ga. Daarom was het wel mee, dat ik met 2 andere dames met een vogelexcursie mee kon . Dit kon ondanks de Corona maatregelen, je mag immers met 4 personen buiten sporten. En samen (en met een telescoop) zie je toch altijd meer dan alleen. Onze gids had veel kennis en wist het ook goed over te brengen. Hopelijk kunnen we volgend jaar weer met de vogelwerkgroep op pad. Dat zijn altijd heel gezellige weekenden.

De bomen waren op Texel nog kaler dan bij ons. Maar de narcissen op de bollenvelden stonden volop in bloei. Een mooi gezicht is dat.

Maandag terug , toen was het winters met hagel en sneeuw, maar gezellig geluncht bij mijn broer en gezin in de Wieringermeer. Door Corona had ik ze al lang niet gezien. Blijft raar, dat ik daar wel langs mag, maar dat zij met z’n vijven niet bij mij op bezoek mogen komen. Wat superieur was: mijn nichtje vroeg of ik een keer met haar wou gaan vogelen. Als het tenminste mag in verband met corona. Natuurlijk, gaan we een keer doen.

Even alles vergeten: naar buiten

Dinsdag een heerlijke dag gehad, even geen Corona, hele dag niet gebeld, maar fietsen, wandelen, vogels kijken. En zulk prachtig weer.

De auto moest voor een beurt. Ik had de fiets meegenomen en profiteerde van het mooie weer, hele dag buiten. Eerst van Zwolle naar Hasselt langs het Zwarte Water. Bij de Brommerd een blauwborst gezien, zingend, heen en weer vliegend, prachtig mooi. Daar gewandeld, maar het was nog te vroeg voor kievitsbloemen. Over 2 weken nog eens kijken.

Het was nog heel rustig, 1 andere vogelaar. Langs de andere kant van Zwarte Water terug naar Zwolle. Pas daar werd het druk met fietsers, wandelaars, joggers. In de stad miste ik de terrassen. Wel koffie to go en een lekker broodje gescoord, wat ik opgegeten heb op een bankje in de zon in het mooie Eekhoutpark.

Daar zag ik een paar mannen van de Rova, die ik ken van onderhoud van de publieke omgeving van de stad. Dat ze ook de flora inventariseerden, had ik niet verwacht. Liepen met iPad met lijst met 600 planten rond. Ik had pas een artikel gelezen over geelsterren, vrij zeldzame bolgewassen, die in deze tijd van het jaar bloeien. Had er nog nooit 1 gezien, dus vroeg de mannen, of ze hier ook voorkwamen. “ Kijk maar even bij die boom, lijkt wel wat op speenkruid, maar heel ander blad”. En ja, daar stond de weidegeelster. Ontzettend leuk!

Zag nog meer mooie bloemetjes in het gazon, waaronder vingerhelmbloem en sneeuwroem.

‘S Middags fietste ik langs de Vecht via de Vechtdalroute tot Vilsteren. Daar via de stuw naar de overkant en

Gelezen: de laatste reis van de boswachter

Een echtpaar reist met hun Subaru Forrester, de Boswachter, met 500.000 km op de teller, van Amsterdam naar Tokio om se auto terug te brengen naar de fabriek. Naast reisverhaal is dit ook het verhaal over hun ongewenste kinderloosheid, waar met name de man nog steeds moeite mee heeft.