Spring naar inhoud

Wandelen in Meppel: de Zorg-voor elkaar-Loop

Na werktijd afgelopen woensdag 10 km wandelen met collega’s van Zorggroep Noorderboog en Isala-Diaconessenhuis door en om Meppel op een mooie nazomeravond. Alleen jammer, dat er niet meer deelnemers waren. Vroeger, toen het nog de Noorderboogloop was, was er meer animo.

IMG_1666

IMG_1664

En op de terugweg in de auto een spectaculaire zonsondergang. Ik zat achter het stuur, iemand anders heeft de foto gemaakt

d1a3d1a1-05a2-4a78-9417-f1840cce5124.JPG

 

Overijssels Havezatenpad: van Goor naar Rijssen

IMG_6896.jpgZaterdag 8 september liep ik met Tonny, Nera en Dini weer een etappe van het Overijssels Havezatenpad. Het was prachtig wandelweer, maar wel een flinke afstand van Goor naar Rijssen (incl. aanloop vanaf station ca 34 km) . Voor  Dini was dit te ver, ze besloot tot Markelo mee te lopen en daar de bus te nemen. Nera wou ook op tijd thuis zijn, die stopte ook halverwege. Tonny en ik liepen laatste stuk dus met z’n tweeën. Wij vonden de reisafstand anders wat te lang in verhouding tot de wandelafstand. En helaas, tussen Markelo en Rijssen was geen mogelijkheid om de bus of trein te pakken.

IMG_6899 Meer informatie

“Ons gaat het in ieder geval nog goed”, een Nederlandse familie in het Derde Rijk

Er zijn de afgelopen jaren meerdere boeken verschenen van Nederlandse schrijvers over hun familie in Duitsland in de oorlogstijd. Ik heb in dit blog eerder geschreven over Duitse wortels  van Laura Starink en  De stamhouder  van Alexander Munninghoff.
Nu las ik Ons gaat het in ieder geval nog goed van Ingrid Hoogendijk over haar grootvader en zijn familie. Aan de hand van brieven en dagboeken reconstrueert ze de familiegeschiedenis van het gezin van de Rotterdamse stoffenhandelaar Michiel Hoogendijk, die in 1922 door ruilhandel in het bezit komt van een landgoed in Oost-Pruisen. Daar beleeft hij met vrouw en 7 kinderen eerst een idyllische tijd, maar raakt het gezin later na opkomst van het nationaal socialisme en vervolgens de oorlog verscheurd. Vader , moeder en oudste zoon Pieter, die in Nederland rechten gaat studeren en daar blijft wonen, keren zich duidelijk af van dit gedachtegoed, de anderen zijn echter vatbaar voor de Nazi propaganda, voelen zich helemaal Duits, staan pal achter de strijd.  De vier oudste zussen trouwen met nazi’s, hierdoor neemt de tweespalt in de familie nog meer toe. Tegen het eind van de oorlog, moeten ze op vlucht voor de Russen, beleven gruwelijke dingen. De oudste zus pleegt met man en kinderen zelfmoord om hier aan te ontkomen. Ook een aantal andere familieleden overleven het echter niet.
Er wordt in de brieven helemaal niet gesproken over de gruweldaden van de Duitsers , dat moeten sommigen echer toch hebben geweten . Een zus, getrouwd met een hoge nazi,  reageert op een brief van haar broer Pieter, dat ze het niet hebben geweten, in een soort bubble leefden. Een andere zus schrijft hem, dat het haar verdriet doet is, dat hij vindt, dat de terechte straf is voor het Duitse volk, en dat hij niet het ganse volk mag veroordelen.
Een indrukwekkend boek

“Slotcouplet” van Sander de Hosson

In de geneeskunde lijkt het soms, of alles er op gericht is, om zo lang mogelijk te leven dit soms ten koste van kwaliteit van leven en sterven. Het vraagt moed van de patiënt en de arts om te durven stil staan bij wat van waarde is en hier de keuzes op af te stemmen. Sander de Hosson, longarts, schreef hier in zijn columns , die gebundeld zijn, over. In zijn voorwoord schrijft hij :

‘ ‘Leven toevoegen aan de dagen, niet dagen aan het leven.’ Ik las deze klassieke woorden van de Britse verpleegkundige en arts Cicely Saunders toen ik nog niet zo lang als zaalarts werkte op een longafdeling. De quote maakte veel indruk op mij, want het was precies wat ik wilde nastreven toen ik zag welke verwoestende uitwerking longkanker en copd (longfalen) op mensen hadden.’

Een waardevol boekje met stof tot nadenken en om het met elkaar over te hebben. Verplichte kost voor iedereen, die in zijn werk met terminaal zieken te maken heeft, maar niet alleen voor hen de moeite waard om te lezen. Het belang van het goede gesprek, en hier de tijd voor nemen, keer op keer.

Ik heb het boekje soms met ontroering gelezen. Het riep herinneringen op aan mensen, die ik mee heb mogen maken, zowel beroepsmatig, als privé.

De Via de la Plata naar Santiago de Compostella

De tv serie “laat mij maar lopen” volgt een aantal mensen op pelgrimstocht van Salamanca naar Santiago de Compostella. Ook ik liep deze route, maar gelukkig niet in de zomer. In het voorjaar is het veel mooier .

Kijk voor het verslag van het eerste deel van de Via de la Plata van Sevilla naar Salamanca hier en voor het tweede deel van Salamanca naar Santiago de Compostella hier.

Landschapspijn van Jantien de Boer

Het boerenlandschap is sinds mijn jeugd ontzettend veranderd. Alles is grootschaliger geworden, de graslanden monotoner, de produktie gestegen, het is er stiller met minder weidevogels en minder insecten. Landschapspijn wordt het genoemd, de pijn om het gemis van wat er was, de zorg om de ontwikkelingen.

Boeren krijgen meestal de schuld, de kloof tussen boer en burger neemt toe. Maar vergeten wordt, dat overheidsbeleid ten grondslag ligt aan ontwikkelingen , dat boeren te maken hebben met steeds meer en wisselende regels, en dat burgers niet bereid zijn wat meer voor hun voedselpakket te betalen, maar liever geld steken in vakanties en luxe, waar ze aan gewend geraakt zijn. Daarentegen hebben boeren al veel gedaan op gebied van verduurzaming en doen veel boeren hun best om te werken met aandacht voor de natuur. Financieel zijn er echter velen, die moeite hebben het hoofd boven water te houden.

De Friese journaliste/ columniste schreef er over in de Leeuwarder Courant. Dit leidde tot veel reacties, boeren voelden zich aangevallen. In dit boek , gaat ze met boeren, en wetenschappers in gesprek, probeert de verschillende kanten te belichten. Heel herkenbaar. Voer voor discussie.

Die smoarge miggen

Het Friese woord voor mug is neef , en een vlieg heet er een mig. Altijd verwarrend, ik moet altijd eerst nadenken, Fries is tenslotte mijn moedertaal. Ook Tonny, met wie ik 2 weken terug in Reestdal wandelde mopperde in het Fries op de smerige muggen. Toen waren het er echter lang niet zo veel als vandaag. Maar waarom zaten ze bijna niet op Giny en vielen ze mij zo lastig?

Wandelen bij Oud Avereest

Met Giny gewandeld vanaf de Wheem, Oud Avereest. Mooie afwisselende wandeling over Kerkepad langs Meeuweneen, Takkenhoogte, Willemsberg en Rabbinge. Aantal keren de Reest over gestoken , dus 2 provincies.

Leestip: ‘ een onbarmhartig pad’ van Gerwin van der Werf

Een heerlijk zomerboek, zeker als je zelf op IJsland bent geweest. Een roadtrip om een relatie te redden. Je ziet het voor je, beeldend beschreven, zou goed verfilmd kunnen worden.

Elburg

Gisteren dagje uit met mijn zus. Geen zin om ver te reizen, in de buurt is het ook mooi. Het werd Elburg, een prachtig vesting/ Hanzestadje. Wel veel toeristen, maar ja daar hoorden wij ook bij.

Fernando Aramburu: Vaderland

Dit boek vertelt vanuit wisselend perspectief van 2 voorheen bevriende families in Baskenland over de gevolgen van de strijd van de ETA. De keuzes, die mensen maken, de loyaliteit aan familie en groep, de terreur en angst, die het leven beheersen, maar ook over verzoening. Mooi boek op het eind na, dat vond ik afgeraffeld, te mooi om waar te zijn.

Geschilderde tuinen in het Singer in Laren.

Museum Singer in Laren heeft de beeldentuin vernieuwd. Piet Oudolf heeft hem ontworpen.

Dit was de aanleiding voor een expositie over geschilderde tuinen.

Meer informatie

De loop van de Reest: van Meppel naar IJhorst

Plannen zijn er om te kunnen wijzigen. Dus liepen Tonny en ik afgelopen weekend niet de eerste etappes van de Hermansweg van Rheine naar Tecklenburg, omdat het lastig bleek om voor de zaterdag een overnachting te regelen. Plan B was het Pelgrimspad van Visé naar Schin op Geul. Maar er werd kans op onweer afgegeven, en daar hebben wij boerendochters ontzag voor. Verder vonden we het ook  te warm voor het Limburgse heuvelland. We moesten immers eerst nog die kant op reizen, dus vroeg beginnen zat er niet in.

Het werd dus plan C: De loop van de Reest, een route van Meppel naar Hoogeveen , welke het stroomgebied van het riviertje de Reest op de grens van Drente en Overijssel volgt. De etappes van dit weekend waren voor mij bekend gebied, we liepen langs 2 van mijn werkplekken, en ook een deel van de weggetjes en paden kende ik goed. Doordat er water in de buurt is, was het hier groener dan bij ons op de Veluwe. En na een flinke bui op zaterdag rook het op zondag overal heerlijk fris.

Meer informatie

Naar de Ploeg in Groninger Museum

Er is momenteel een prachtige overzichtstentoonstelling van deze Groninger schildersgroep te zien, zeer de moeite waard. Ik word altijd vrolijk van het kleurrijke werk.

Zomeravond in de tuin

Het is veel te droog en overdag en soms ook s nachts veel te warm, maar ’s avonds laat en ’s morgens vroeg heerlijk

Bloedmaan

Hebben jullie ook naar de maansverduistering gekeken afgelopen vrijdag? Ik ben naar de Ijssel gereden, daar stonden her en der auto’s geparkeerd. Vooral door de verrekijker was het heel mooi te zien. Leuk ook om Mars te zien.

Rusland in de winter deel 4: Suzdal

EOMN7796.jpg

Tijdens de reis, welke ik in maart 2018 met Sawadee maakte naar Rusland, was onze volgende verblijfplaats Suzdal. Ik had er van te voren nooit van gehoord, maar wat weten we nu van Rusland. Suzdal is een klein stadje in de Gouden Ring, gelegen aan de rivier de Kamenka. Het heeft ruim 11.000 inwoners. Suzdal bestond al in 999 en was vroeger belangrijk als zetel van Russische vorstendommen. Met het afnemen van de politieke betekenis van de stad, nam de kerkelijke betekenis van de stad toe. In de 18e eeuw was Suzdal een onbelangrijk dorp geworden, dat in 1799 zijn bisschopszetel verloor aan het nabij gelegen Vladimir. De Sovjet-Unie zag het toeristisch potentieel van de stad, en verbood in  1967 om hoger dan 2 verdiepingen te bouwen. Tegelijk kreeg het stadje een algehele opknapbeurt.

33904288_Unknown

De overgebleven kerken, kloosters en houten huizen zien er dan ook prachtig uit. De 11.000 inwoners bestaan nu voornamelijk van toerisme. In de zomer is het er erg druk, nu zagen wij er eigenlijk alleen Russische toeristen, mensen hadden n.l. een dag vrij vanwege internationale vrouwendag en dus lang weekend. Het was echter niet te druk, en ook al is het een heel toeristische plek, het was er wel sprookjesachtig mooi, met sneeuw, blauwe lucht, kerken met blauwe of goudkleurige koepels, en een heel kleurrijke markt. Ik denk dat het er zomers ook heel mooi is, met de groene oevers van de rivier, die door de stad meandert. Het schijnt dat er dan echter wel heel veel chinezen zijn. Voor hen is Rusland relatief niet zo ver, dus erg in trek als vakantieland.

QUTF7935
Wij kwamen er eind van de ochtend aan, en vertrokken de volgende dag ’s avonds met de bus naar Vladimir, waar we de nachttrein pakten. Alle tijd dus om op ons gemak rond te kijken. Meer informatie

Rusland in de winter deel 3: naar Kostroma

Misschien hebben jullie wel eens van de Gouden Ring gehoord. Dat is een verzameling historische steden niet al te ver van Moskou met rijk verleden en historische binnensteden met mooie kerken en Kremlins. Want niet alleen in Moskou heb je een Kremlin, het betekent versterkte stadskern. Wij bezochten op deze reis de steden Kostroma en Suzal. Vladimir stond ook op het programma, maar op advies van ons reisleidster en in overleg met onze groep, hebben we deze stad niet bezocht, zijn we er alleen op de nachttrein gestapt. Dat gaf ons meer tijd in het prachtige Suzdal. Een goede beslissing, want in Kostroma waren we ook maar kort, en het was dus heel fijn om in Suzdal alle tijd te hebben, bijna 2 hele dagen. 

Om in Kostroma te komen, reisden we met de bus over het platteland. We deden er veel langer over dan in de zomer, want we konden het grootste deel niet hard rijden dan 40-45 km per uur, de weg zat vol gaten, wat niet verwonderlijk was met de Russische winter. Tijd dus om je heen te kijken naar o.a.de voorbij glijdende bossen, die we eerder ook vanuit de trein zagen. Onderweg een stop in Sudislavl, een dorp. Je kon er heel goedkoop lunchen (3 gangen voor weinig geld), ik hield het echter bij koffie en soep, wat bijna net zo duur was, maar wilde even in het dorp rond kijken. Het was de dag voor internationale vrouwendag, daar wordt in Rusland altijd veel aandacht aan besteed. Alle vrouwen horen bloemen te krijgen van bijv. hun man of baas. Vooral mimosa was populair, maar ook rozen en tulpen zagen we later in Kostroma overal te koop.  Meer informatie

Rusland in de winter deel 2: naar de husky’s van Nord Hope

Met de nachttrein reisden  we van Moskou naar het platteland. Toen we uitgestapt waren, kwam er een lange goederentrein langs. Oorverdovend.

We gingen naar Nord Hope  (laatste stukje met de bus) waar we in een guest house bij het dorpje Kotkishevo verbleven. Het is daar helemaal gericht op husky’s, je kunt sledetochten maken of met de honden wandelen. Dit sledehonden centrum is opgericht om kinderen te helpen, door ze met honden te laten werken. In eerste instantie was dit gericht op weeskinderen, inmiddels wordt dit echter breder ingezet.

Natuurlijk gingen wij ook wandelen met de honden en maakten een of meerdere sledetochten. Er lag veel sneeuw, het ging veel minder hard dan ik in Finland mee gemaakt had, en als je stuurde, zat er geen passagier in de slee. Dus durfde ik het aan en bestuurde een slee met 6 honden er voor, dit ging heel goed en was leuk! En ben niet omgeslagen met de slee, wat sommige andere mensen wel was overkomen.

Meer informatie

Rusland in de winter deel 1: Moskou

Maart van dit jaar ben ik naar Rusland geweest. Met een Russische schoonzus en een broer, die zegt dat de berichtgeving over Rusland in Nederland vooringenomen is, moest het er een keer van komen. Moskou en Sint Petersburg wou ik altijd al eens zien. Omdat ik de taal niet spreek en het cyrillische schrift niet kan lezen besloot ik toch maar met een groep te reizen,ook al ben ik geen kuddedier. Sawadee had echter een mooi aanbod, een winterreis, waarbij je ook in wat kleinere plaatsen kwam.

route Rusland winter, 12-daagse reis Op deze reis was qua reizen en accommodatie alles geregeld incl. een deel van de maaltijden, maar had je verder alle vrijheid. Niet steeds achter de groep aanlopen, dat past n.l. niet bij mij. Het is mij heel goed bevallen, we hadden een erg leuke groep, in 12 dagen heel veel gezien en gedaan, maar ook genoeg tijd om een indruk te krijgen van een stukje van dit gigantische land. En Rusland in de winter is een sprookje.

Ik heb ontzettend veel foto’s gemaakt en veel indrukken op gedaan. Daarom duurde het een tijd voor ik dit blog gemaakt heb. Nu het buiten zo warm is, is het tijd voor wat verkoeling. Ik heb het blog opgesplitst in een paar delen, omdat het anders veel te lang duurt om te laden. De reis begint in Moskou.

Gaan jullie mee?

Meer informatie