Spring naar inhoud

De Hermannshöhen: van Bad Iburg naar Altenbeken

Van 16 tot en met 19 mei hebben Tonny en ik weer 5 dagen gelopen op de Hermannshöhen, grotendeels was dit de Hermannsweg (die hebben we nu dus helemaal afgerond), het laatste stuk was Eggeweg (die hebben we dus niet afgerond, en dat zal waarschijnlijk ook niet meer gebeuren).

Het was mooi wandelen door bossen , over hellingen, met veel voorjaarsbloemen. Vooral de eerste dag genoten we hier enorm van. De laatste dag werd het echter saai, waren de paden recht, waren er minder bloemen, dreigde er minder goed weer aan te komen, en zijn we dus niet tot Bad Driburg gelopen, zoals we van plan waren, maar zijn we afgezwaaid naar Altenbeken , om daar de trein naar huis te nemen. Een lange rit, en omdat we verwachten, dat het vervolgtraject van de Eggeweg niet echt heel anders zal zijn, besloten dat de route er op zit, we maken de Eggeweg niet af . Het mooiste stuk, wat we gelopen hebben, was nl buiten de route, toen we naar ons overnachtingsadres Haus Birkenkamp bij Hörste liepen: vergezichten, koolzaadvelden, graanvelden en vakwerkhuizen. Wij zijn dus meer mensen van het open land, dan bosbewoners, komen tenslotte allebei uit de polder.

We gingen op woensdag 15 mei al naar Bad Iburg, om daar te overnachten in een hotel vlak onder het kasteel, en de volgende dag direct te kunnen starten. Nog even het stadje in, Kaffee mit Kuchen natuurlijk (van Tonny hoeft dat nooit zo, maar ze past zich aan aan mij).

De eerste dag liepen we van Bad Iburg naar Borgholzhausen. Het was prima wandelweer. Het bos rook heerlijk naar daslook en ook verder waren er veel bloemen om te fotograferen.

Af en toe even het bos uit om een dal en weg over te steken. Op en neer dus.

In Borgholzhausen pakten we de bus naar Bielefeld, daar overnachtten we in de zeer moderne en luxe jeugdherberg (kamers voorzien van alle comfort, eigen badkamer) in een expo 2000 locatie. Omdat het inmiddels regende, hebben we daar ook maar gegeten. Matige kwaliteit, want het eten was deels koud. Maar wel voedzaam en niet duur.

De volgende dag na het ontbijt met de bus terug naar Borgholzhausen. Van daar liepen we terug naar Bielefeld. Eerst door het dorp, richting Ravensburg, een 11e eeuwse burcht

Het had flink geregend, dus overal wijngaardslakken.

En ook nu weer veel bloemen. We zagen weer, andere soorten, die we niet kenden.

Rond 12 uur kwamen we bij een weg met café restaurant, prima plek voor Kaffee mit Kuchen. Ik vind Duits gebak erg lekker, vaak simpele plaat vol met gebak met vruchten, niet mierzoet.

Daarna weer verder, eerst een wat open stuk, toen weer het bos in.

Op een gegeven moment werd het gevaarlijk: we konden aangevallen worden door een oehoe. Dat is natuurlijk niet fijn, maar ik had wel een oehoe willen zien. Helaas…

We waren best moe, toen we bij Bielefeld aankwamen. Maar als je dan zo’n bloemenweide ziet, ben je de vermoeidheid weer vergeten en ga je door de knieën om te fotograferen.

Daarna afdalen naar de stad. In de stad even rond gelopen, en daarna op terras aan de wijn en vervolgens pasta met salade bij een Italiaan alvorens naar de jeugdherberg te gaan.

De volgende dag liepen we van Bielefeld via Oerlinghausen naar Haus Berkenkamp iets buiten Hörste, ca 2.5  km van de route verwijderd. In Oerlinghausen kon ik nl geen slaapplek vinden. Dat bleek achteraf heel prettig, want dit familiehotel is een aanrader om te overnachten.En op deze manier werd de etappe, die anders erg kort zou zijn , wat langer en hadden we al een stukje van de stijging van de volgende dag achter de rug.

Het valt op, dat ik het eerste stuk weinig foto’s gemaakt heb. We waren een beetje bos-moe. We hadden omhoog gemoeten naar de Sparrenburg (zie toren op vorige foto), dat hebben we dus niet gedaan, zijn direct vanuit jeugdherberg naar de route gelopen, waarbij je eerst dus weer omhoog moest. In Oerlinghausen even gezeten op het gras bij een kerk. Daarna over de Oerlinghauser Meditationsweg met meerdere gedenkstenen/ kunstwerken, die de 4 wereldlijke en 3 christelijke deugden representeren.

Na restaurant Bienenschmidt, in de buurt van Hörste, verlieten we de route, liepen richting Stapelage, met zicht op de koolzaadvelden. Wat was het hier mooi.

Na een paar km over de weg bereikten we Haus Berkenkamp, een prachtige overnachtingsplek. Hotelpension in oude boerderij, familiebedrijf.

Zeer comfortabele kamers, prachtig terras en tuin, lekker eten (wij namen het dagmenu, erg lekker en meer dan voldoende, de chefkok/ eigenaar kwam steeds weer met de pan de tafels langs om te vragen, of je nog meer wilde hebben) . Na het eten nog een avondwandelingetje gemaakt, het was zo prachtig met het avondlicht. Hier zou ik best een paar dagen willen verblijven, en dan de fiets mee.

Na een prima ontbijt werden we door de eigenaar met de auto terug gebracht naar de route. Geweldige service hier.

Onze 4e wandeldag liepen we via het Hermannsdenkmal naar de Externsteine, het hoogtepunt van de route.

Eerst door het bos langs vijvers en een riviertje. We misten even de markering, maar pakten de route snel weer op, en kwamen bij het Hermansdenkmal. Het herinnert aan een slag uit het jaar 9 na christus (de Varusslag) waarbij onder leiding van Arminius (Hermann) de Romeinen verslagen zijn. Het beeld dateert uit 1838-1875, is 53,46 m hoog. Weegt 42800 kg.

Bij het gedenkteken was het niet zo druk, maar kan het erg druk zijn.Daarna liepen we verder langs een paar mooie uitzichtpunten en kwamen we bij de Externsteine.

Deze 47 m hoge zandstenen rotsen trekken altijd veel bezoekers, ook in vroeger tijden al. Of het ook in de vroeggermaanse tijden al een cultusplaats was, weten we niet, in elk geval is er wel het oudste stenen reliëf te vinden met kruisafneming (12e eeuw), en is er ook een kapel in een grot.

Tegen betaling van toegang kun je bij het reliëf komen, en ook de rotsen beklimmen. Op het gras eromheen kun je heerlijk zitten. Dat hebben wij dan ook gedaan, onder een grote boom. Daarna eten in het restaurant bij de parkeerplaats, heerlijke zalm.

We overnachten in de jeugdherberg van het stadsdeel Horn. Op zondag zijn ze hier maar tot 12 uur open, maar je kunt wel naar binnen, als je belt, komt er iemand open doen. Deze jeugdherberg is echter een afrader. We hadden een 4 persoonskamer met z’n beiden, sanitair was op de gang, of in de kelder. De dag ervoor was jeugdherberg vol geweest, maar sanitair etc. was niet schoon gemaakt. Verder was het er erg ongezellig, en kon je er niks kopen dan koffie. We waren met nog 2 gasten de enige gasten.
Bij het ontbijt de volgende dag, wat ook minimaal was, hoorde je de mevrouw van het ontbijt mopperen, dat men de afwas had laten staan. Het was verder niet eens goedkoop, zeer slechte prijs kwaliteitsverhouding.

De volgende dag zou het later op de middag mogelijk gaan onweren. Als boerendochters zijn we daar beducht op, we besloten om de buienradar in de gaten te houden, en ons gezond boeren verstand te gebruiken, en onderweg te besluiten of we door zouden lopen tot Bad Driburg, of eerder afzwaaien naar Altenbeken. De route vanaf de Externsteine was nu zowel als Hermannsweg, als Eggeweg gemarkeerd. Vanaf Lippischer Velmerstot alleen als Eggeweg.

Het eerste stuk was heel mooi, langs een riviertje en omhoog klauteren naar Lippischer Velmerstot , met 441 m het hoogste punt van het Teutoburger woud. Het is een van de eerste heuvels van het Eggegebergte. Omdat het nevelig was (en dat bleef het de hele dag), konden we jammergenoeg niet ver kijken.

Onderweg in het bos, zag je de schade, die een bepaald soort kever aan richt. Ontzettend veel bomen gaan hierdoor dood (de schors komt los te zitten), er wordt dan ook enorm veel gekapt, waardoor de houtprijs daalt.

Op het Lippischer Velmerstot (een stot is een steile wand)  staat een gedenkteken

Daarna liepen we over bospaden, steeds maar recht uit. Het werd saai.

Een paar kruisen waren de enige afleiding. We kwamen op een gegeven moment bij een schuilhutje (die heb je veel in Duitsland) en besloten te overleggen. Geen zin om nog een stuk over zelfde soort paden te lopen, dus afslaan naar Altenbeken. En Tonny kwam met het goede idee, dat we de route ook niet persé af hoefden te maken. Ik was het er mee eens, het vervolg van de route zou waarschijnlijk meer van het zelfde zijn. Dan liever eerst de Loop van de Reest afmaken, en daarna het Pelgrimspad oppakken.

In Altenbeken reed de trein net weg, maar we moesten toch ook eerst nog een kaartje kopen. Dat kan in Duitsland gewoon in de kiosk, ook op kleine stations, ook voor internationale trajecten. Veel makkelijker dan bij ons. Alleen kon je er niet pinnen, dus het dorp in naar de pinautomaat. Bij ons is pinnen toch echt bijna overal mogelijk en overigens ook betere koffie, hier stond de koffie op een plaatje klaar. Daarna begon een lange reis, want de eerste trein had vertraging, daardoor misten we de snelle verbinding, volgende had ook vertraging etc.  De treinen stopten overal, en je had op station geen tijd om koffie te kopen ivm vertraging. Maar goed, we kwamen veilig thuis, en daar gaat het om. Toen ik een paar weken later een paar dagen in Frankrijk was, en daar de kliffen beklom, merkte ik dat ik toch een stuk gemakkelijker omhoog liep, dan in Duitsland. De training had dus effect gehad.

Wat betreft de Hermannshöhen: voorjaar is een heel mooie tijd om deze route te lopen met het frisse groen en alle bloemen. Ik denk dat de herfst ook heel mooi is. Wie weet loop ik laatste stuk ooit nog eens in de herfst. Voorlopig hebben we echter andere plannen

No comments yet

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s

%d bloggers liken dit: