Skip to content

Film: The postman’s white nights

Deze film had ik gemist bij de vertoning in Epe, maar kon de dvd kopen. Ik hoorde, dat niet iedereen hem mooi vond, en er niet zo veel in gebeurde. Konchalovsky, de regisseur, heeft echter wel een Zilveren Beer  voor de beste regie gewonnen bij het filmfestival in Venetië.  En ik had gelezen, dat er mooie beelden in zaten, dus wilde hem wel zien en geen spijt.

Het is een bijzondere film, traag gefilmd, gaat over de bewoners van een afgelegen en vervallen dorp op een eiland in het Kenozero-meer in noord Rusland, een samenleving, die op het punt staat te verdwijnen. De verbinding met de vaste wal is de postbode, die niet alleen de post bezorgt, maar ook de pensioenen, en soms brood. Het dagelijks ontwaken en opstaan van de postbode en een aantal eilandbewoners wordt gefilmd, met hun vaste rituelen, het thee drinken aan een tafel met een zeiltje, het halen en brengen van de post, en de vele wodka, die de postbode overigens afslaat, hij staat 2 jaar droog.  Dit kan niet van de andere bewoners gezegd worden.
De postbode brengt een brief bij een voormalige klasgenote, die alleen met haar zoontje op het eiland woont. Hij bouwt een goede band met het kind op, en heeft hoop een relatie met de vrouw te krijgen, maar wordt afgewezen. Dan wordt de motor van zijn boot gestolen, en verhuist de vrouw met kind naar de vaste wal. Nadat hij een dorpsgenoot er van beschuldigt zijn motor te hebben gestolen, en het op een vechtpartij uitdraait pakt hij zijn tassen en gaat ook naar de vaste wal, logeert een nacht bij zijn zus. Maar kan niet slapen door de langs denderende treinen en gaat naar het station. Je denkt, dat hij misschien de trein pakt naar de stad, de vrouw met kind achterna, maar hij neemt de pont terug naar het eiland.

Deze film zit tussen fictie en documentaire in. De meeste acteurs zijn amateurs, de bewoners van het dorp. Ook de postbode wordt gespeeld door iemand, die echt als postbode in een afgelegen gebied werkt.
Er gebeuren ook vreemde dingen, een kat komt als een hallucinatie steeds te voorschijn , en het verhaal eindigt met een raketlancering.
Mooie beelden van de natuur, meer en bos, deed me aan Finland denken, inclusief de blokhutten, maar daar was alles tot in de puntjes onderhouden, hier vervallen. Een gemeenschap uit de Soviettijd, die op het punt staat te verdwijnen.

3 Reacties Post a comment
  1. Ja die. Erg goed ja.

    zondag, april 16, 2017
  2. Vast het boek van Michiel Krielaars, heb ik ook gelezen. Boeiend.

    zondag, april 16, 2017
  3. Zit er mooi uit de trailer. Ik ben net met een boek over Rusland bezig. Een man die Tsjechov zijn reizen volgt. Het heeft heel veel herdrukken in een jaar tijd gehad. Rusland oh Rusland. Het blijft wel een raar land.

    zondag, april 16, 2017

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s

%d bloggers liken dit: