Skip to content

Happiness

Net naar een geweldige documentaire gekeken over een van de laatste dorpen in Bhutan, waar tv ontvangst mogelijk werd gemaakt. Gefilmd met een jongen als hoofdpersoon, vader overleden, moet het klooster in. Vond het er niet leuk, maar ging toch terug. Prachtige beelden van het landschap ( deed me aan de hoogvlakte in Nepal denken, waar we geweest zijn), de mensen. De cultuurshock van een kind, wat voor het eerst naar de stad gaat. De zus, die niet meer op een kantoor blijkt te werken, maar als nachtclubdanseres. De blijdschap en het spel van kinderen. Tot slot de beelden van een familie die gefascineerd naar een voetbalwedstrijd zit te kijken . Is dit nu vooruitgang? Maar deed me ook denken aan het kijken naar een draaiende wasmachine, de eerste was, hele familie ervoor. Wat was mijn moeder er blij mee.

No comments yet

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s

%d bloggers liken dit: