Skip to content

Naar de film: Lore

Er zijn al veel boeken geschreven en films gemaakt over de Tweede Wereldoorlog. Toch verschijnen er steeds meer, en zijn er verhalen te vertellen vanuit een ander perspectief. Bijvoorbeeld over de Duitse slachtoffers van de oorlog.

Zo gingen wij gisteren naar de film Lore. Het vertelt het verhaal van het oudste meisje in een gezin van 5 kinderen,  ouders overtuigde nazi’s, aan het slot van en net na de oorlog. Terwijl Lore, een meisje in de puberteit, nog in de Eindsieg gelooft (ze is helemaal geïndoctrineerd) , weten de ouders wel beter. Moeder en de kinderen worden door de vader naar het Zwarte woud gebracht, hij vertrekt weer. Hiltler pleegt zelfmoord, de buren willen eigenlijk geen eten meer verkopen. De moeder wordt als ze op eten uit gaat, verkracht, en besluit te vertrekken (vermoedelijk naar een gevangenenkamp, net als de vader), de kinderen opdragend naar oma te gaan, die op een waddeneiland woont.

En zo gaat Lore met haar zusje en 3 broertjes, de jongste nog een baby, op pad door het verwoeste land, waar bijna niks te eten is, en mensen op de vlucht zijn. Onderweg maken ze allerlei verschrikkingen mee:  honger, verkrachting (er zijn veel vrouwen door geallieerden verkracht), moord en de confrontatie met foto’s van concentratiekampslachtoffers ( Lore krijgt de beelden van gedode mensen echter niet uit haar hoofd, en herkent haar vader op een foto). Een jonge vluchteling met joodse papieren werpt zich op als hun beschermer, door te zeggen dat hij hun broer is en reist met hen mee.  Lore wil eerst niks met hem te maken hebben, maar gaat hem vertrouwen en van hem houden. Nadat 1 van de tweeling is gesneuveld door geweervuur, vertrekt Thomas, en gaan Lore en de andere 3 kinderen verder naar hun oma. In plaats van veilig te zijn, komen ze bij een een strenge, kille vrouw in huis (deed denken aan de sfeer uit das WeiBe Band) . Het einde is hartverscheurend: Lore heeft alle porseleinen beeldjes, die op een kastje in haar slaapkamer staan vernield, als laatste het beeldje van een hertje, wat haar moeder met zorg heeft ingepakt voor vertrek, en wat ze al die tijd bij zich heeft gehouden.

Indringend verhaal, goede muziek ter ondersteuning, mooi gefilmd met veel close-ups, ongebruikelijke standpunten van de camera ,mooi uitgelicht, goed geacteerd. Een prachtige film van de Australische regiseuse Cate Shortland, met Saskia Rosendahl als Lore. Over indoctrinatie, verlies van onschuld, volwassen worden.

Ik had nog nooit van deze film gehoord, maar Annemarie ried hem aan. En gelukkig draaide hij bij de Eper filmkring. Meer dan 100 bezoekers, de Filmkring voorziet duidelijk in een behoefte.

One Comment Post a comment
  1. We moeten zorgen dat de jongeren dit niet vergeten maar er wordt tegenwoordig op school ook veel over gesproken en dat zal wel helpen denk ik.

    zondag, november 3, 2013

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s

%d bloggers liken dit: