Skip to content

Duitse wortels

Zoals al vermeld heb ik tijdens mijn Limburgse weekend 2 boeken gelezen, waaronder “Duitse wortels “van Laura Starink. Haar moeder komt uit Silezië, een gebied op de grens, wat dan weer tot de ene, dan weer tot de andere mogendheid behoorde. De schrijfster, journaliste, vertelt van haar zoektocht naar hoe haar moeder en haar familie de 2e wereldoorlog en de periode daarna beleefden. Zo dicht bij Auswitsch levend, en toch niet weten, wat daar gebeurde ? Je kunt het je niet voorstellen. En tegen het einde of na de oorlog, begon de oorlog voor hen eigenlijk pas, verdreven van huis en haard. De schrijfster interviewt familieleden en biedt ook een blik op de geschiedenis van de streek

Toen ik voor de eerste keer op de Camino naar Santiago de Compostella was, at ik op een avond samen met 3 Duitsers. Ze verbaasden zich er over, dat ik geen vooroordelen had jegens Duitsers. Dat klopte niet, maar die was ik gaande weg kwijt geraakt op de Camino, waar ik nauw met een aantal optrok. En zo kwamen we die avond in gesprek over hoe het in de 2e wereldoorlog gegaan was met onze families. Van mijn familie was niemand overleden en had niemand honger geleden op de boerderijen, van de Duitse mannen waren wel familieleden gesneuveld als Wehrmachtsoldaat en de Duitse vrouw, wier vader bij Hitler in de bunker had gezeten, had met haar moeder na een bombardement moeten vluchten, en was later voor de Russen gevlucht, en had zich haar hele leven afgezet tegen haar vader

Wat zouden wij gedaan hebben, als we in Duitsland geleefd hadden in die tijd, en bijv. weinig te eten hadden, of onze familie bedreigd werd?

4 Reacties Post a comment
  1. Daarom snap ik ook wel, dat ze in Bronkhorst met dodenherdenking ook langs de graven van “gewone” jonge Duitse soldaten willen lopen.

    vrijdag, juli 19, 2013
  2. Ik kwam via een tweet van Ria op jou boekbespreking van ‘Duitse wortels.’ Ik heb het boek recentelijk ook gelezen en was zo onder de indruk dat ik het iedereen aanbeveel. Het is een stukje geschiedenis dat wij niet kennen. Het leed van de ‘gewone’ mensen in Duitsland die niet om de oorlog hebben gevraagd. Toevallig ben ik net terug uit Duitsland van een fietstocht langs de Elbe en toevallig(?) kwam het daar ook weer ter sprake. Een gezin dat vrijwel in iedere generatie iemand heeft verloren door WO1 en WO2. Ze werden opgeroepen voor het leger, maar hadden zelf niet om die oorlog gevraagd.
    Jou vraag is essentieel. Ik ben (na de oorlog) opgegroeid in Midden Drenthe en heb me vroeger ook vaak afgevraagd hoe het kon gebeuren dat iedereen de trein vanuit Westerbork via Hooghalen heeft zien rijden? Maar wat doe je als je in een situatie bent waarin je moet overleven?

    donderdag, juli 18, 2013
  3. Ik ook, maar ik ook en ik ben bang dat er nooit overal vrede zal zijn. Zolang er mensen zijn op aarde..

    maandag, juni 24, 2013
  4. Hopelijk moet ons land dat nooit meer meemaken maar vrede? er zijn ergens ter wereld mensen die die gruwel moeten ondergaan..dat maakt me soms triestig.Oorlogen gaan altijd ,over godsdienst,geld en macht.Ik huiver er van.

    maandag, juni 24, 2013

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s

%d bloggers liken dit: