Skip to content

Weg uit de waan van de dag: wandelen in Jordanië

Soms kom je op een plek, die zo mooi is, dat het niet in woorden te vatten is. Dat heb ik gehad in Jordanië. Nietig voelde ik me er, wandelend door de wadi’s met metershoge rotsen, of in de woestijn bij Wadi Rum. Verwondering ook, over wat mensen vroeger konden maken, bij bezoek aan Petra, de 2000 jaar geleden in rotsen uitgehouwen stad. En welkom voelde ik me in dit land, met vriendelijke, gastvrije, behulpzame bevolking. Als het eten dan ook nog eens lekker is, en  de sfeer in de groep goed, dan heb je de ingrediënten voor een bijzondere vakantie. Of nee, geen vakantie, het was meer een belevenis.


Jordanië is 2x zo groot als Nederland, en grenst aan Syrië, Irak, Saoedi Arabië, Israël en de Palestijnse Autoriteit (West Bank).  90% van het land is woestijn. In het westen liggen de Rode Zee  (Jordanië heeft via de golf van Aqaba in het zuiden toegang tot de Rode Zee) en  de op 410 meter onder zeeniveau gelegen Dode Zee (hier mondt de Jordaan, die vanuit het noorden komt,  in uit) .
Het noordwesten van het land is het meest vruchtbaar, vooral het gebied ten oosten van de Jordaan. Hier worden met behulp van irrigatie veel groenten en fruit verbouwd, welke deels geëxporteerd worden. Verder wordt er oa fosfaat en kalium (uit de Dode Zee) geëxporteerd. Het land heeft in tegenstelling tot de buurlanden geen olie- en gasbronnen.


De bevolking woont grotendeels in de steden, waarvan Amman met ca 3 miljoen inwoners het grootste is (totaal ca 6 miljoen inwoners in 2009) . Er is sprake van een sterke bevolkingsgroei door de vele vluchtelingen. Men probeert deze zo snel mogelijk in de dorpen en steden te huisvesten, en te integreren. Er zijn momenteel echter wel vluchtelingenkampen in het noorden.

Ali en Nienke

Yoessoef

Abdoellah en Mohammed

Bader

Als ik vertelde naar Jordanië te gaan , werd me vaak gevraagd, of het daar wel veilig was. Jordanië is echter juist een van de rustigste en veilige landen in de regio. In het Hashemitische koninkrijk (Abdoellah II heeft zijn vader Hoessein opgevolgd) klinkt wel net als in andere landen in het Midden Oosten de roep om meer democratie. Tevens is men er echter beducht voor een revolutie, wat het land enorm zou terug werpen in ontwikkeling. Het viel me op, dat het een goed ontwikkeld land was, bijv goede wegen, overal electriciteit, overal scholen (er is leerplicht tot 16 jaar), weinig bedelaars. De gezondheidszorg is er ook goed (wel verschil tussen publiek en privaat met medisch toerisme naar de privéklinieken) . Ook hier heeft men echter te maken met teruggang in inkomsten, o.a. door de wereldwijde recessie en de onrust in het Midden Oosten.
Wij reisden met HT Wandelreizen. Eerder ging ik met hen ook naar Nepal en Egypte. Ik heb alleen maar goede ervaringen met HT, echt een aanrader. Onze groep van 14 personen had een geweldige groep begeleiders. Onze Jordaanse gids Ali (tevens onze chef kok) en de reisbegeleidster Nienke bleven steeds bij de groep bij de wandelingen. Yoessoef, Mohammed en  Abdoellah zorgden voor het transport van onze bagage en tenten en de verzorging van de inwendige mens. Daarnaast hadden we op trek Bader, een medewerker van de toeristenpolitie, bij ons. Hij maakte gewoon deel uit van het team, dus een extra helpende hand als we ergens omhoog of omlaag moesten klauteren. Verder had ik niet het idee, dat zijn aanwezigheid (met pistool) nodig was voor onze veiligheid. Helaas ’s nachts geen vos, wolf of hyena gehoord, daar had ik wel op gehoopt.
Naast bovenstaande mensen hebben we de eerste dagen en de dagen in Petra een andere gids gehad, en ook nog een paar buschauffeurs, voor de trajecten, welke we per bus aflegden. Alles uitstekend geregeld.

Het eten in Jordanië was erg lekker. De maaltijden werden steeds opgediend in de vorm van een lopend buffet, zowel in de hotels, als op trek. Bij het ontbijt brood, yoghurt, kaas, halva, rauwkost,  jam en honing. Bij de lunch hadden we bijna altijd heerlijke salades, brood, kaas, yoghurt en vaak vis. De avondmaaltijden waren zeer uitgebreid. Vooraf mezze, bijv. salades, hummus, auberginegerechten, en pasteitjes,of  gehaktballetjes met vulling. Als hoofdgerecht kip (op veel verschillende manieren klaar gemaakt), of lam en soms vis. Toe dan soms nog weer zoet gebak. Alles vers, er werd goed op de hygiëne gelet. In onze groep een paar mensen met wat darmklachten, maar niemand echt ziek geworden. Helaas werd ik de dag na thuiskomst toch geveld door buikloop. Ik denk dat ik dit waarschijnlijk in het vliegtuig opgelopen heb. Alcohol (wijn van matige kwaliteit en in licentie gebrouwen Amstel) was alleen in Amman te krijgen (maar op het vliegveld was alles te koop, waaronder ook Jordaanse wijn van Mount Nebo). Verder dronken we veel flessenwater, thee, oploskoffie, alcoholvrij bier en frisdrank. Als we in een restaurant lunchten was verse lemon mint juice ook zeer populair. Gelukkig waren er niet overal zoveel vliegen als tijdens onze eerste wandelingen, toen liepen we in de buurt van water. Als je liep viel het wel mee, maar als we stopten voor thee, wisten ze ons die eerste dagen goed te vinden.

We overnachtten deels in hotels, deels in tenten (onze eigen tentjes, en ook 1 x in een grote tent met compartimenten op een bedoeïnen camping.) Ik slaap nooit zo goed op een matje in een tent, maar had het er graag voor over, we kampeerden op zulke mooie plekjes, bijv. met uitzicht over de Dode Zee, aan de rand van een kloof, en aan de voet van een zandduin. Soms was er water (we “douchten” een keer bij een waterslang op een akker, waar een gaatje in zat en een straal naar boven spoot), soms ook niet (ik gebruikte dan vochtige doekjes en een beetje water). Steeds was er na 2-3 dagen weer 1 of 2 nachten een douche en in Petra, waar we 2 nachten in een luxe hotel verbleven, zelfs een zwembad en hammam.

Onze kampeerplekken leken wel op moderne loungeplekken met een kleed met hieromheen dikke kussens om op te zitten of liggen. Vlak bij was dan de keuken, waar de heerlijkste gerechten werden gemaakt. De accu van een auto voorzag apparatuur zo nodig van stroom. Ze hadden van alles mee, o.a. een oven. Het was vroeg donker, maar dankzij een auto hadden we licht. En natuurlijk kwamen onze koplampjes goed van pas. De laatste avond werd er gedanst. De mannen in Jordanië dansen met elkaar voor de vrouwen, heel anders dan bij ons.

Onze groep bestond uit 14 personen, waarvan 2 mannen. Een gezellige groep, 33-71 jaar oud. Zeer sportieve types, de meesten waren al vaker met HT op pad geweest, en maakten meestal zwaardere tochten. Wel veel vrouwen, dus veel praten. Af en toe zonderde ik me even af, wilde even de stilte “horen”, want stil was het hier. We kampeerden echter nooit ver van de bewoonde wereld, elke avond kon je ergens lichtjes zien in de verte, 1x zelfs van Israël, aan de andere kant van de dode zee. Mooie sterrenhemels, maar niet zo mooi als indertijd in Nepal. Ik had er op gehoopt in Wadi Rum, maar toen was het bewolkt. We hebben toen zelfs regen gehad, hebben  ’s avonds in een grote tent gegeten en moesten de buitententen opzetten. Andere dagen was het niet nodig, vaak sliep ik zelfs boven op de slaapzak, omdat het anders te warm was. Die avond in Wadi Rum was het een stukje verderop noodweer, het regende korte tijd erg hard, water kwam van de bergen af, de snelweg overstroomde, auto’s sloegen over de kop en het water stroomde door Aqaba. Er bleken later 2 mensen overleden . We zagen 2 dagen later, dat men nog aan het modder opruimen was.

wit gebrilde bulbul, fotografie Marja

Palestinian sunbird, een kolibrisoort, fotografie Marjon

Southern grey shrike, een klapekstersoort, fotografie Marja

Sinaï roodmus, fotografie Marja

blauwe rotslijster, fotografie Marjon

In Jordanië kwamen we regelmatig kuddes geiten en schapen  tegen. Geen wild gezien, wel vogels, maar niet zo veel. In het voorjaar zullen het er veel meer zijn. Ik had net een nieuwe camera, het lukte hiermee niet  zelf goede vogelfoto’s te maken, handmatig scherpstellen wilde niet goed lukken. Hiervoor moet ik toch een keer de gebruiksaanwijzing raadplegen. Dus plaats ik maar een paar foto’s van Marja en Marjon. Ik had de verrekijker bij me, en een vogelgids. We zochten dan bij ons kamp altijd even op, wat we gezien hadden. Die verrekijker leidde trouwens bij aankomst op het vliegveld nog tot vertraging. Hij moest uit de bagage, er werd iemand bij gehaald, die schreef het nummer op, vervolgens moesten we naar een ander vertrek, daar keek weer iemand er naar en toen mocht ik hem meenemen. We dachten eerst nog, dat ze zouden gaan kijken, hoe ver je er mee kon kijken.

We zagen o.a. bulbuls, klapeksters, roodmussen (helaas niet gehoord; ze hebben zo’n leuk liedje: pleased to meet you), kolibri’s (dronken water uit de kraan bij ons bedoeïenenkamp),tapuiten, leeuwerikken, zwaluwen, duiven, mussen, spreeuwen, en diverse soorten roofvogels.

Het was herfst, er waren dus nu ook niet zo veel bloemen. In het voorjaar, als het geregend heeft, zal het er heel anders uit zien.

Dag 2, Jerash en Amman 

We waren ’s avonds in Amman aangekomen, waar we 2 nachten in een hotel overnachtten. De volgende dag brachten we een bezoek aan Jerash, een stad niet ver van Amman, een oude Grieks en later Romeinse stad, met indrukwekkende ruïnes. De stad was onderdeel van de Decapolis, een verbond van 10 Romeinse steden in de omgeving, waaronder ook Amman.

Na de lunch bezochten we de citadel. Daarna ben ik er even alleen op uit gegaan, lekker door de souks lopen, mensen kijken en kijken wat er allemaal verkocht werd.Soms was dit zeer verrassend, bedoeld om binnenshuis te dragen.  Wat drinken tussen alle vrouwen met hoofddoeken. Die had ik toen nog niet op, later tijdens de wandelingen wel , dit uit praktische overweging, zo liep er geen zweet in mijn ogen. Met de taxi terug naar het hotel, erg goedkoop hier. Ik had een kaartje van het hotel, wat buiten het oude centrum lag mee. De taxichauffeur wist de weg niet, dus raampje open, iemand anders kaartje laten lezen en laten uitleggen, waar het was. Uiteindelijk waren we in de buurt en kon ik hem de weg naar het hotel wijzen.

Ik ben in Jordanië niet in een moskee geweest. Je zag wel overal moskeeën. In Amman was er 1 waar je ook als niet moslim in mocht, maar daar ben ik niet geweest. Het is overigens geen land van extreme moslims. Je zag ook bijna nergens mensen in het openbaar bidden, en het openbare leven leek ook steeds gewoon door te gaan.

Dag 3, Mount Nebo, Kings Highway, Madaba en Karak

Op deze reis hadden we af en toe verplaatsingen per bus of truck, en dan weer een paar dagen wandelen. Deze dag bezochten we Mount Nebo, waar Mozes het beloofde land zou hebben zien liggen. Het was niet helemaal helder, maar wij konden inderdaad de West Bank en Israël zien liggen, evenals de Dode Zee. Tijdens deze reis meer bijbelse plaatsen gezien, we waren in het land van de Ammonieten, Moabieten en Edomieten.

Abdoellah en Bader. Fotografie Renske

In Madaba bezochten we een mozaïek atelier/ -school. Goed om te zien, dat ook gehandicapten hier werkten. En in de winkel was van alles te koop. Madaba is echter vooral beroemd vanwege een mozaïek op de vloer van de kerk van St. George uit de 6e eeuw na Christus met de oudste cartografische weergave van het Beloofde Land.

We bezochten ook het  kruisvaarderskasteel van Karnak. Daarna met de bus naar onze eerste kampeerplaats. Het was al donker, toen we de tent opzetten. ’s Avonds gezwommen in een zwembadje met warm bronwater.

Dag 4, Wadi Ibn Hammad

Wat op mij heel veel indruk gemaakt heeft deze reis, is het lopen door de verschillende wadi’s. Een wadi zou in de VS een canyon heten, een rivierdal in een droog gebied, wat een groot deel van het jaar droog staat. De wadi’s waar wij door heen liepen waren heel verschillend.

Wadi Ibn Hammad was de eerste wadi, waar we door liepen. We liepen op teva’s, clogs, of andere waterschoenen met onze voeten regelmatig door het water. Uitbundige begroeiing langs de kanten, o.a. palmbomen en oleanders. En rotsen met prachtige kleuren.

Het was natter dan verwacht. Ons was verteld: makkelijke wandeling, kniediep water. Voor de meesten was het ook eenvoudig, maar af en toe was het wel handig om een hand te krijgen, want er zaten kleine steile stukjes tussen. 1 maal moesten we zelfs een klein stukje abseilen, wat me erg mee viel. En later heerlijk even onder een waterval staan met massagestraal.

fotografie Marja

Helaas werd het voor mij op een gegeven moment te nat: ik gleed uit en viel achterover, Ali die beneden stond om ons tegen te houden, kon me niet houden en ik raakte te water met de rugzak. Ook al was mijn iphone, die  in de rugzak zat, niet erg nat, hij deed het niet meer. Ik ben nu in afwachting van reparatie, en zal dan een beroep doen op de reisverzekering. Gelukkig deed mijn camera het nog wel, die was ook iets nat geworden. Er was nog iemand gevallen, haar lens was nat, maar vertoonde na drogen gelukkig geen mankementen. Een goede tip is dus: verpak alles zoveel mogelijk in waterdichte zakjes. Er zijn speciale kanozakken te koop, en bij de AH kun je ook ziploc zakjes kopen. Ik was deze dag gewoonweg nog niet genoeg voorbereid, de andere dagen wel, maar toen ben ik niet weer zo nat geworden.
Ik ben overigens erg tevreden over mijn nieuwe reiscamera, aangeschaft 1 week voor de vakantie. Het is een Panasonic Lumix FZ 200, een verbeterde versie van mijn vorige compactcamera. Heeft een groter zoombereik. De reden voor mij om deze te kopen was het feit, dat zoeker en schermpje een veel scherper beeld geven dan mijn oude camera. Ik zie nu in scherpe zon, zoals in Jordanië, tenminste wat ik fotografeer.

Dag 5 , Wadi Numeyra naar Dana

De tweede wandeldag liepen we door Wadi Numeyra. Eerst ging het 600 m naar beneden via een vrij gemakkelijk pad. Het was de hele dag makkelijk lopen, eerst in open gebied, en erg warm.

Geleidelijk kwamen we in een kloof. We zagen oa een krab. Dit soort krabben kwamen we later vaker tegen.

De kloof werd steeds smaller. Af en toe moest je een stukje naar beneden, maar nergens echt moeilijk. Uit veiligheidsoverwegingen werd mij een paar keer gevraagd om rugzak en camera af te geven, aan iemand die al beneden stond. En dan op je billen naar beneden glijden, of met een behulpzame hand een stukje overbruggen. Het laatste stuk was spectaculair: een smalle kloof met prachtig gekleurde rotsen, die licht leken te geven in het late licht. Ik bleef fotograferen en kwam dan ook (weer) als laatste bij het einde van de kloof aan, waar de bus stond te wachten om ons naar ons hotel in Dana te brengen. Onderweg reden we langs de Dode Zee, en zagen we de ondergaande zon over Dana Natuur Park.

Dana is een dorp, wat verlaten was, maar wat men nu nieuw leven probeert in te blazen door (eco)toerisme in het Dana Natuurpark. Er zijn 2 hotels. Wij logeerden in een hotel in traditionele huizen met een bedoeïnentent op het dak, waarin we aten en waar ’s avonds muziek was.

Dag 6, van Dana naar Finan 

De volgende dag maakte ik voor het ontbijt een wandelingetje door het dorp.

De wandeling die we door Dana Natuurpark maakten, was een warme tocht, omdat het open gebied was. We hielden de voeten de hele dag droog, dus lopen op bergschoenen deze dag. Onderweg zagen we voor de eerste keer kolibri’s. Ook zagen we onze eerste dromedaris. Kamperen deden we in de buurt van Finan, de oude hoofdstad van het koninkrijk Edom. Hier hebben we echter niets van gezien (zagen uit de verte wel een locatie van archeologische opgravingen), want we liepen een stukje verder naar een plek waar water was. Slangen ten behoeve van irrigatie van akkers vertoonden lekkage, waar straaltjes uit omhoog sproeiden. Uitstekend geschikt om in badpak een douche te nemen. Toen ik bezig was, waren de nieuwsgierige buurtbewoners al vertrokken, anderen hadden meer bekijks gehad.
In de bomen bij deze kampeerplek waren bulbuls en een klapekster waar te nemen. Nooit eerder hoorde ik een klapekster geluid maken, terwijl de naam hier toch echt van afgeleid is (klappen is kletsen)

Dag 7, Finan naar Mansoura 

De wandeling die we de volgende dag maakten, was een bijzonder mooie. Eerst een stuk open land, daarna volgden we een riviertje. Er kwam steeds meer begroeiing. Lekker koel ook om weer met de voeten door het water te kunnen lopen. De kloof werd gaandeweg weer smaller, de rotsen hadden bijzondere kleuren/ kleurpatronen. Af en toe was een helpende hand handig om een hoogteverschil te overbruggen, want ik behoor niet tot de klimgeiten. Sommigen redden het wel op eigen kracht.

Het laatste stuk naar onze kampeerplaats was open gebied en omhoog via een pas geasfalteerde weg. Gelukkig was er de mogelijkheid om met de truck mee te rijden, want het was erg warm. Sommige die-hards liepen natuurlijk wel, waaronder ook de oudste deelnemers van de groep. Het viel me elke keer weer op, hoeveel energie deze eenenzeventig jarigen hadden. Ze waren ook altijd bij de eersten, die de tent opgezet hadden, terwijl anderen dan eerst even van een kopje thee genoten. We hadden deze dag overigens een buitengewoon mooie kampeerplaats, aan de rand van een afgrond gelegen. Dus was het wel zaak om aan de goede kant van de tent uit te stappen, als je ’s nachts wilde gaan plassen.

Dag 8, Sobek en wandeling naar Hishe

De volgende dag reden we met de trucks van Mansoura naar Sobek, waar we het kruisvaarderskasteel bezochten. Dat laatste verlieten we via een 300 m lange stikdonkere vluchttunnel, steil naar beneden (deels trap, deels niet) door de heuvel, om uit te komen in een waterput. Dit was wel even lastig lopen en spannend, ik had de stokken niet bij me, had verwacht dat de tunnel nauwer zou zijn, maar Ali kwam bij me lopen en ik mocht zijn hand vast houden. Toen nog met een laddertje omhoog de put uit. Was erg blij buiten te zijn.

Vandaar nog een klein stukje met de auto, tot we met de wandeling startte naar Hishe. We wandelden door open gebied met onderweg de resten van verlaten dorpjes. Af en toe passeer je een plek, waar water is, dan zie je meteen meer groene begroeiing. Een gemakkelijke wandeling, weinig spectaculair en warm. Onze kampeerplek was een mooie plek in de buurt van eiken met heel ander blad dan bij ons, kleiner en meer hulstachtig.

Dag 9, Hishe naar Little Petra 

Dit was een prachtige wandeldag door een weer heel ander landschap, met eerst witte rotsen in bizarre formaties.

We zagen hier een blauwe hagedis. Op andere dagen kwamen we nog meer hagedissen tegen in andere kleuren.

Bij little Petra, waar we naar toe liepen, waren de rotsen rozerood van kleur (zandsteen) . Net als in Petra zijn hier ook ca 2000 jaar geleden door de Nabateeërs  in de rotsen kamers 9huizen, tempels, graftombes)  uitgehakt met mooie facades. De Nabateeërs waren nomaden, die ca 600 jr voor Christus in dit gebied terecht kwamen. Zij zagen kans om regenwater vast te houden voor later gebruik door dit naar cisternen te leiden en zo een kunstmatige oase te creëren. Ze dreven handel met de karavaans, die dit gebied bezochten en  heersten over een groot gebied, waarvan Petra de hoofdstad was. Deze stad was alleen bereikbaar via een smal bergpad aan de ene kant, of via een smalle kloof (de Siq) van 1.5 km lang. Hierdoor kon de stad goed verdedigd worden. Grote karavaans kwamen ook niet verder dan Little Petra.
Circa 100 na Christus werd Petra ingenomen door de Romeinen. Het gebied werd geleidelijk minder belangrijk. Wel bouwden de kruisvaarders in de 12 eeuw een fort, maar ook zij verlieten het gebied. Er woonden vervolgens bedoeïenen in de grotten. In 1812 werd Petra voor de westerse wereld herontdekt door de Zwitserse ontdekkingsreiziger Burckhardt. Nu is het Unesco Werelderfgoed, de bedoeïenen zijn in de vorige eeuw (nog niet eens zo lang geleden, lees het boek “ik woonde in een grot “van Marguerite van Geldermalsen) gedwongen verhuisd naar een dorp, wat vlak bij Petra gebouwd is. Onze Jordaanse begeleiders kwamen ook uit dit gebied, Ali, onze gids, had nog wel met zijn grootouders in een grot gewoond.Vlak bij Petra ligt de plaats Wadi Musa. Hier zou Mozes met zijn staf op de rots geslagen hebben, waarna er water tevoorschijn kwam.

Little Petra vonden we al heel indrukwekkend, dat beloofde veel goeds voor de volgende dag.

We overnachtten hier in een bedoeïenentent met compartimenten voor 2 personen met matrasjes en dekbedden. Goede douches, we fristen ons dus lekker op. En in de boom bij het sanitairgebouw zaten kolibri’s. Ik zag de volgende dag 1 water drinken door aan de kraan bij een wastafel te gaan hangen. Erg leuk.

Dag 10 Petra 

Vandaag liepen we naar Petra, waarbij we via de achteringang bij het Klooster binnen kwamen. Dat was een prachtige wandeling , en een veel mooiere manier om de stad te bereiken dan via de kloof de Siq. Daar was het ontzettend druk met toeristen en paarden/ezel/kamelenmannen en koetsjes. 

Op de foto kun je zien, hoe immens groot het bouwwerk is. Ons werd verteld, dat men bovenaan begon met weghakken van rots, dan had je geen steigers nodig. Het Klooster is mogelijk vroeger een tempel geweest. De kruisvaarders hebben het later ook gebruikt, vandaar de naam Klooster. Er was op de rots nog een schildering van een kruis zichtbaar.

We liepen vanaf het Klooster naar beneden via in de rotsen uitgehakte traptreden. Naar boven was vermoeiender, maar dat kon ook per ezel. Onderweg overal souvenirverkopers. We waren ineens wel in een heel andere wereld terecht gekomen, maar het was wel heel indrukwekkend, wat we zagen.

We bekeken o.a. een aantal enorme in de rotsen uitgehakte graftombes.

Wat opviel was, dat in de facades elementen uit verschillende culturen gebruikt waren, oa. Assyrisch en Grieks. We eindigden ons bezoek aan Petra bij het Schathuis. Dit is het gebouw, wat je ziet, als je via de Siq Petra bereikt. Natuurlijk moest ik ook even omkijken, toen ik door de Siq liep. Men noemt het het Schathuis, omdat men vroeger dacht, dat in de vaas boven op het gebouw een schat van de farao verborgen was. Dat was echter niet het geval, waarschijnlijk is het gebouw een graftombe geweest.

In de 1.5 km lange Siq werden we regelmatig gevraagd, of we niet mee wilden rijden. Dat kon op een ezel, een paard, een kameel, of in een koetsje. Wij hebben natuurlijk gelopen. Ik vond de Siq overigens veel minder indrukwekkend dan de andere kloven, waar we door gelopen hadden. Het was geplaveid en druk. Fijn dat we via de achteringang binnen waren gekomen. Daarna een stukje met de auto naar ons hotel. Dat was niet ver, maar wel een drukke weg, dus best lekker. Luxe hotel in Wadi Musa. Er was zelfs een zwembad, en hamam, waar een deel van de dames, waaronder ik, de volgende dag van genoten.

Dag 11, Petra 

We hadden nog een dag om Petra te verkennen. 2 personen van onze groep gingen op pad om de Jebel Haroun te beklimmen, waar het graf van Aäraon zou zijn, 3 personen besloten tot een relaxdag in het hotel, ik ging alleen op stap in Petra, en de rest van de groep ging met de gids op stap om via een hogere route te lopen. Ik kwam ze vervolgens weer tegen bij de Hoge Offerplaats, ik had alleen een relaxtere route genomen en onderweg een hele tijd thee gedronken bij een 12 jarige jongen, die erg goed Engels sprak. Een leuk gesprek leverde dit op, als je bij de groep blijft, heb je dit niet zo snel. Het was zaterdag, dus geen school, en veel kinderen.

Eerst liep ik weer via de Siq naar het Schathuis. Hier mag je niet naar binnen. Ik heb er een tijd op een bankje zitten kijken. Toen ik dat eind van de middag weer deed, en weer dezelfde zusjes zag (1 had ’s morgens mijn stokken gebracht, die ik vergat mee te nemen) , werd ik meteen herkend. Dus samen op de foto. En dan toch maar een setje ansichtkaarten gekocht, die ik niet verstuurd heb. Misschien krijgen jullie dus nog eens een kaart uit Petra.

Onderweg overal “taxistandplaatsen”. Verder souvenir verkoop, o.a. flesjes met gekleurd zand. Ik vraag me altijd af, hoe ze dit voor elkaar krijgen.

Via een heel stelsel van trappen naar de Hoge Offerplaats. Een theestop is dan wel prettig.

Via een ander pad weer naar beneden, met ondeweg genoeg te zien. Lunchen samen met de groep en vervolgens rustig terug naar het hotel, want het werd behoorlijk warm, en ik was ook vol van alle indrukken, dus tijd om te gaan relaxen in de hamam van het hotel. 

Dag 12, Wadi Rum 

Met de trucks naar Wadi Rum. Er was een extra truck bij om ons en alle bagage, en keukenspullen te vervoeren, maar het was nog moeilijk om iedereen er in te krijgen. Dus 2 personen hadden wel een heel bijzondere zitplaats. Het begon ook af en toe te regenen, dus onderweg nog hoezen om de rugzakken gedaan.

We hadden een theestop bij een bedoeïenenfamilie . Als vrouwen mochten we ook even in het vrouwengedeelte van de tent kijken. Het was duidelijk georganiseerd, er kwam al snel een volgende groep aan.

We maakten vervolgens een prachtige wandeling. Het regende onderweg even een beetje, zelfs genoeg om even een regenjasje aan te trekken. Hierdoor was het niet zo warm, dat was prettig, en het licht was ook heel bijzonder. Het zand had een bijzondere kleur, soms was het ook hier rood. Ali had bij een eerdere wandeling al fossielen voor ons gevonden, nu waren dat pijlpunten uit de steentijd.

Dag 12, Wadi Rum

 Omdat het gisteravond geregend heeft, was het vandaag makkelijk lopen over het zand, en konden we een flinke wandeling maken (bleek later 21 km te zijn) . Onderweg was er weer van alles te zien, o.a. rotsgravures , welke door de Nabateërs gemaakt zijn.

Ook zagen we een soort meloenen. Deze waren giftig, er werd echter een medicijn van gemaakt. Er warenook veel holletjes in het zand van muizen en vossen. We hebben echter geen wild gezien, wel een kudde geiten met een bedoeïenenfamilie.

Onderweg diverse rotsbruggen, waarvan 1 erg beroemde. Truckuitstapjes gingen hier naar toe, en onder de brug was de mogelijkheid thee te drinken.

Onze laatste kampeerplek vond ik het allermooiste. Aan de voet van een rood zandduin, tegen een rots aan. En als je dan het duin opliep een prachtig uitzicht. Als het nu niet bewolkt geweest was, was de zonsondergang nog mooier geweest.

Dag 14, Rode Zee en Dode Zee

Op tijd opstaan om alles in te pakken. Nog even naar het prachtige uitzicht kijken.

We reden met de trucks naar de Desert Highway, waar de bus ons op wachtte. Om half 10 waren we al bij Aqaba, waar we een uur konden snorkelen in de Rode Zee. Vlak aan het strand zag je al prachtige visjes en koralen. Erg leuk om te doen. Daarna weer in de bus richting Dode Zee. Na de lunch gingen we daar dobberen in het extreem zoute water (circa 30%). Zwemmen lukt niet, drijven wel. Maar kijk uit, dat je geen water in je ogen krijgt. Er waren meer Nederlanders, er waren mensen , die een foto maakten, terwijl ze in het water de Stentor lazen. Daarna met de bus naar Amman, waarvandaan we de volgende ochtend al vroeg  (half 4 opstaan) vertrokken naar het vliegveld, terugkijkend op een fantastische week.

DSC_3814

Fotografie Liesbeth

9 Reacties Post a comment
  1. ineke mijderwijk #

    Hallo Klaske, Ik heb ook genoten van je verslag! Ik zal niet zo veel zien van de wereld als dat jij al gezien heb, maar ik kom nu overal in jouw verhalen,,dat is toch mooi Bedankt!!dat je ons mee laat genieten. Groetjes en liefs Ineke Mijderwijk.

    woensdag, november 28, 2012
  2. Henk Verhoef #

    Klaske, wat een indrukwekkend reisverslag met schitterende beelden. Ik heb van dit verslag genoten, dus wat moet jij zelf van deze reis hebben genoten. Echt fantastisch!

    maandag, november 19, 2012
  3. Ik had je reisverhaal en foto’s snel doorgenomen, maar vanavond ben ik er echt even voor gaan zitten om het verhaal goed te lezen en de bijbehorende foto’s op m’n gemak te bekijken. Ik kon me geen voorstelling maken van Jordanië als vakantieland, maar wat een bijzonder land, met bijzondere landschappen. Ik kan me voorstellen dat je het als een belevenis hebt ervaren. Dank voor het delen!!

    vrijdag, november 16, 2012
  4. Prachtige reis! Ik heb genoten van je foto’s en verhalen.

    dinsdag, november 13, 2012
  5. Wat een land, om nooit te vergeten. Zowel de rondreis als de duikvakantie waren super. Leuk om jou reisverhalen te lezen en je foto’s te zien, een feest van herkenning. Reisverhalen op http://www.weblogreizen.nl/category/reisverhalen/jordanie-reisverhalen/ Foto’s op http://www.fotografiewereld.com/reisfotografie/jordanie/

    maandag, november 12, 2012
  6. Hannie #

    Wow, fantastisch, wat een mooie reis heb je gemaakt. Ik heb er met volle teugen van genoten. Het lijkt, door de duidelijke, prachtige foto’s en het verhaal er bij of ik het zelf heb meegemaakt. Ik heb het verhaal in delen gelezen en bekeken om het goed tot me door te laten dringen. Ik ben een beetje, gezond, jaloers op je.

    maandag, november 12, 2012
  7. Ongelofelijk wat een prachtige beelden laat je zien en wat een goed verslag! Je zult nog wel een tijdje nagenieten van de bijzondere reis. Ik heb er van genoten, bedankt.

    Groet Wil

    maandag, november 12, 2012
  8. Wat een geweldige reis, Klaske, je moet hier wel onvergetelijke indrukken hebben opgedaan, lijkt me. Op je foto’s ziet het er allemaal al geweldig uit, maar de werkelijkheid zal vast nog vele malen mooier en fascinerender zijn geweest.

    maandag, november 12, 2012
  9. Wow Klaske
    Wat een avontuur en wat heb je prachtige dingen gezien.Erg knap geschreven reisverhaal aangevuld met sprekende foto’s.Tof dat we hier alles zo goed mee kunnen opvolgen.Super! Bedankt voor het mogen meereizen naar een plaats waar ik misschien zelf nooit zal kunnen komen.

    maandag, november 12, 2012

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s

%d bloggers liken dit: