Skip to content

Streekpad Nijmegen: van Plasmolen naar Nijmegen

De laatste etappe van het Streekpad Nijmegen: nog 36 km van Plasmolen naar Nijmegen. Een afwisselende tocht over “bergen”, door bos,stadje en de polder. Eerst bewolkt, rond half 1 een bui, en toen we door de Ooijpolder liepen, het mooiste deel van de wandeling, stralend zonnig weer. Een prachtige dag.

We begonnen onze wandeling bij Plasmolen, waar we de vorige keer gestopt waren. Omdat we de vorige keer verkeerd gelopen waren, en er nog een route was met zelfde markering, moesten we even goed opletten, hoe te lopen. Daarna was het gemakkelijk om de route te vinden. Het eerste stuk ging over de St.Jansberg. Net als andere bergen in de omgeving van Nijmegen is ook de St. Jansberg ontstaan in de ijstijd. De ijskap stuwde de eerder door de rivier neergelegde zand- en grindlagen op tot stuwwallen. Het landschap rond Nijmegen is hierdoor zeer gevarieerd, aan de ene kant de Waal met de uiterwaarden en polders, en iets verder op de stuwwal. Hiertussen zit een behoorlijk hoogteverschil. Dat konden we merken aan onze benen, we hebben vandaag heel wat geklommen, al dan niet via traptreden.

Een stukje open land bij Grafwegen. Nou ja, open: met al die mails, zie je niet veel. Zal blij zijn als de mais gehakseld is, kunnen we weer lekker ver kijken. Daarna het Reichswald in. Dit bos op de grens is in handen van de duitse overheid. Een saai bos met brede rechte paden, op de hoeken stenen met nummers, zodat je niet gemakkelijk verdwaalt. En bijna helemaal geen paddestoelen. Bij ons waren ze al volop te zien, hier niet. Komt het doordat de bodem anders is?

Na het Reichswald liepen we naar Kranenburg. Een mooi klein oud stadje, bedevaartsoord. Het ligt op 1 van de routes naar Santiago de Compostella. In de kerk hebben we een stempel in ons routeboekje gezet. Daarna Kaffee met Kuchen bij de bakker, lekker.

Het traject naar Wyler vonden we niet bijzonder mooi. Het is wel het traject van een oude romeinse weg, maar de weg waar we vlak bij liepen, was vrij druk. Na Wyler weer omhoog, de Duivelsberg op. Hier een leuk gesprek met een stel uit Haarlem, die de N70 liepen, een lokale route, die ik al een keer liep. Daarna kwam het mooiste stuk van de route: de Ooijpolder.

Wat is dit toch een prachtig gebied. We liepen over de dijk bij Ooij en gingen vervolgens een stuk door de uiterwaarden. De verrekijkers waren ondertussen te voorschijn gehaald. Smienten zagen we, ganzen, wilde eenden, meerkoeten,blauwe reigers, zilverreigers, buizerds (waaronder een witte, mogelijk al op trek uit Scandinavië) en torenvalken. Nog 1 zwaluw, de zomer is voorbij. Woensdag zag ik er nog meer. Het ruikt ook naar herfst met afgevallen populierenbladeren.

In dit gebied waren altijd veel steenfabrieken. Soms is alleen de schoorsteen nog over.

We zagen Nijmegen al liggen met de Waalbrug, toen we een vogelgeluid hoorden, wat we niet kenden. We zagen een roofvogel vliegen, welke even later boven in een dode boom ging zitten. Het bleek een havik. Via een app op mijn i-phone (wat is dat toch een handig apparaatje) kon ik het controleren. Even later vloog hij weer weg, onderwijl weer het zelfde geluid makend. Voor mij was het de eerste keer, dat ik een havik waarnam, zonder dat anderen me er op wezen. Erg leuk.

Tot slot nog een stukje door Nijmegen. De zon scheen nog volop, dus om half 6 zaten Tonny en ik op een terras bij de Waag aan een glas rosé om te vieren, dat we weer een route af hadden.

One Comment Post a comment
  1. Mooi relaas van een boeiende lange wandeling waarop je weer heel veel hebt mogen beleven

    zondag, september 30, 2012

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s

%d bloggers liken dit: