Skip to content

Te voet naar Rottumeroog

Afgelopen donderdag was het zover: voor het eerst van mijn leven ben ik wezen wadlopen. Het was al jaren een wens van mij. Nu ging het er dan echt van komen. Het weer zat mee: prachtig wandelweer. Als we het voor een dag later hadden gepland, had onze tocht niet door kunnen gaan, want vrijdag stond het water een meter hoger.

We wilden graag een oversteek naar een eiland maken en hadden gekozen voor een niet te zware tocht, nl. de oversteek naar Rottumeroog. Dit eiland is echter beschermd natuurgebied, net als het er vlak bij liggende Rottumerplaat en Zuiderduintjes. We mochten wel op het Westerstrand komen, maar niet het duin op/ de rest van het eiland op.  Staatsbosbeheer organiseert wel een aantal keren per jaar een excursie naar Rottumeroog. Ook donderdag was er een groep, hierdoor lag er voor ons een boot klaar, waarmee we de terugreis konden maken.

Ik vertrok om 9 uur van huis, was  0.45 uur weer thuis. Een lange dag voor ca 4 uur lopen, maar de moeite waard, het smaakte naar meer, wie weet volgend jaar? Dan graag ook weer een tocht met een kleine groep, maar als het kan liever wel wat minder reistijd (of misschien in het noorden overnachten?) . Omdat de haven van Noordpolderzijl niet meer bevaarbaar is voor grotere schepen, verzamelden we in Lauwersoog, waarna we met een deel van de auto’s naar de Emmapolder bij Uithuizen reden, ca 40 km verderop. Vandaar liepen we naar het wad, staken over, gingen met de boot terug (eerst wachten tot de vloed opkwam, vervolgens ca 3.5 uur varen), moesten toen vanaf Lauwersoog weer met auto’s naar de Emmapolder om de andere auto’s op te halen en daarna  naar huis rijden. Het was dus maar goed, dat ik de volgende ochtend vrij gepland had.

Haven Lauwersoog

Emmapolder

Onze groep bestond uit 7 vrouwen, die elkaar via het wandelen kenden. Eigenlijk zouden we met z’n negenen gaan, maar 2 personen waren verhinderd. Lammert Kwant was onze gids. Omdat de groep niet vol zat (maximale groepsgrootte 12 personen) konden er nog 5 mensen mee , dit waren mannen, waarvan er 3 aangesloten waren bij de  vrije wadlopers, een organisatie van waddengidsen. We waren dus verzekerd van deskundige begeleiding.

Lammert Kwant

Vanaf de parkeerplaats liepen we naar het wad. Onderweg hadden Tonny en ik al veel plekken herkend van het Wad- en Wierdenpad. Toen bleven we echter aan de kant, nu gingen we het wad op. Onze schoenen waren eerst nog schoon, later zaten ze onder het slik. Omdat we eindigden op een eiland, hoefden we echter aan het eind niet nog eens door het slik.

Het eerste stuk door het slik was het zwaarst. Je zakte echter minder ver weg, dan ik verwacht had. Had verhalen gehoord over dat je bijna je voet niet uit het slik kon trekken. Dat was hier niet het geval. Onderweg zoutminnende planten.

Af en toe even stilstaan om een foto te maken en achterom te kijken. Je kon precies zien, waar we gelopen hadden.

Daarna werd de bodem zanderig, waarbij wel een stuk, waarbij je door water liep en wegzakte in het zand ook vrij zwaar was. Ook moesten we een paar geulen door, deze waren niet heel erg diep, ongeveer tot je billen. We hadden onze spullen in de rugzak goed verpakt in vuilniszakken, dus die bleven wel droog, toen een paar van ons, waaronder ook ik, toch even onderuit gingen. Jammer genoeg werd Tonny haar camera hierbij wel nat. Hij werkte daarna ook niet meer, ik ben bang dat dit ook niet meer zal gaan lukken, water en dan ook nog eens zout water is funest bij electronica. Omdat we in september liepen, was het water niet koud. Bovenlijf in trui bleef droog, dus wij hadden het ook niet koud. Lopen deden we op gympen (3 euro bij de Scapino) . Die zijn inmiddels weer mooi schoon geworden in de wasmachine.

Onderweg vertelde Lammert of een van de andere gidsen regelmatig iets over wat we zagen. Bijv. de vermicelli, die je overal ziet liggen, is zand uit de darm van de wadpier. Kokkels waren er ook heel veel. In dit gebied mag er niet op gevist worden.

Het was vandaag bijzonder helder, je kon heel ver kijken. Je kreeg ook luchtspiegelingen, het leek of het land zweefde boven het water.

Op een zandbank hielden we pauze, even wat eten en drinken.

Daarna weer verder lopend. Het was zo geweldig mooi. De beelden van land,lucht en water, de vogels, die we hoorden en zagen, de zeelucht, het zout op je lippen, de schelpjes, die je door je schoenzolen heen voelde. Ik dacht: dit is nu echt leven in het hier en nu.

Ten oosten van Rottumeroog zagen we het Duitse eiland Borkum liggen.

Over stevig zand was het gemakkelijk lopen. Zowel voor de vogels, gezien de vele pootafdrukken, als voor ons.

We liepen op Rottumeroog af.  Jammer genoeg mochten we niet verder dan het strand, maar toch een goed gevoel, dat we er geweest zijn.  Het eiland is aan de noordwestkant onderhevig aan duinafslag. Het huis van de laatste strandvoogd is dan ook afgebroken, en de  gietijzeren kaap (voormalig baken voor de scheepvaart) heeft men verplaatst.

We hadden op het strand weer even een pauze, en liepen daarna naar de boot, welke drooggevallen was op het wad, en ons terug bracht naar Lauwersoog. De groep, welke met Staatsbosbeheer op excursie was geweest op het eiland, ging ons voor.

Onderweg was er nog heel veel moois te zien. Nera en ik bleven foto’s maken. Het late licht was prachtig, de reflecties, de schaduwen.

De hoopjes zand, die je overal zag, zijn uitwerpselen van wadpieren. Dit zijn wormen, die leven in een trechtervormige  gang in een zanderige zeebodem, die bij eb droog valt. De eb- en vloedstroom spoelt voortdurend zand in de trechter dat zich ophoopt voor de kop van het dier. Door een golvende beweging met zijn lichaam te maken wekt de wadpier een waterstroom op die via de ingang bij de hoop uitwerpselen naar binnen gaat en door de trechter weer naar buiten. Het organisch materiaal dat met deze waterstroom wordt meegevoerd, wordt door het zandfilter voor de kop tegengehouden. Dit zand wordt op deze wijze met voedsel verrijkt en gegeten door het dier. Het darmkanaal filtert het organisch materiaal uit het zand, dat als uitwerpselen het lichaam verlaat.De uitwerpselen zijn kenmerkende spiraalvormige zandworstjes.

Zo kwamen we de Boschwad, 1 van de 2 boten, die naar Rottumeroog mag varen. Aan boord stonden de emmers water klaar om schoenen, sokken en voeten af te spoelen. Droge broeken en schoenen aan en warme kleren. Toch maar goed, dat ik het kledingadvies van tshirt, 2 truien en jas had opgevolgd, want het werd koud door de opkomende wind.

Nadat de vloed op was gekomen, konden we vertrekken. Je kon af en toe wel voelen, dat de boot soms met moeite over een zandbank heen kwam. Onderweg honderden zeehonden te zien, die op een zandplaat bij Rottumerplaat lagen.

Onderweg kon je soep kopen (Eelke maakte steeds meer blikken open) en wat te drinken. Het was gezellig bij het barretje en lekker warm. Al met al een dag met een gouden randje.

8 Reacties Post a comment
  1. Aan Wadlopen kom ik niet meer toe, maar het Wad is en blijft één van mijn favoriete gebieden, er heerst een sfeer die je nergens anders aantreft.
    Je hebt er in woord en beeld weer een prachtig verslag van gemaakt. Je hebt het bijzondere licht op diverse foto’s mooi weten te vangen.

    maandag, september 17, 2012
  2. Wat een prachtig verslag over het wad-lopen Klaske..prachtfoto’s ook.

    zondag, september 16, 2012
  3. Hoi Klaske, prachtig verslag weer. Wij hebben eens zo’n excursie met SBB naar Rottumeroog gemaakt, destijds nog wel vanuit Noordpolderzijl. Ook heel erg de moeite waard.

    zondag, september 16, 2012
  4. Ria, je hebt gelijk. Alleen ik moest terug rijden en ben geen nacht mens. Dat volmaakte geluksgevoel herken ik helemaal.

    zondag, september 16, 2012
  5. Ria zelf #

    Mooi verslag, Klaske. Het is altijd fijn om met Lammert het wad op te gaan. Zoals het ook altijd fantastisch is op het wad. Volmaakt gelukkig voel ik me daar. Laat je nooit weerhouden door de duur van zo’n dag. Het hoort er allemaal bij. Als je naar Ameland loopt is het een ander verhaal, dan stap je met honderden tegelijk over het wad. Kun je weliswaar vaker en eerder terug naar de vaste wal. Maar met de Boschwad terug, dat zorgt voor een compleet waddengevoel. Wat is tijd?

    zondag, september 16, 2012
  6. Hallo Klaske
    Bedankt voor de fantastisch mooie Wad-fotoreportage !!!
    Zelf superfan van onze Wadden,elk Voorjaar ga ik Milieujutten op Ameland !
    Hartelijke groetjes van
    RIA. uit Dordrecht

    zondag, september 16, 2012
  7. Annemieke
    Op het eiland kun je via sbb op excursie. De wadlooptocht boekten we via de gids. Klik op zijn naam op mijn verslag, dan kom je op zijn site

    zondag, september 16, 2012
  8. Wow, dat ziet er indrukwekkend uit! Dát lijkt me ook wel wat! Via Staatsbosbeheer geboekt?

    zondag, september 16, 2012

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s

%d bloggers liken dit: