Spring naar inhoud

De Via de la Plata deel 2: van Salamanca naar Santiago de Compostella

naamloos-016Het lopen van de pelgrimstocht naar Santiago de Compostella is een bijzondere ervaring. Maar pas op: het kan verslavend zijn.

Na in 2000-2002 in 3 etappes van le Puy en Velay naar Santiago de Compostella gelopen te hebben via de Via Podiensis/ Camino Frances, ben ik vorig jaar gestart met de Via de la Plata, de route, die in Sevilla start. Voor mijn verslag van vorig jaar, klik hier
Dit jaar stond de 2e helft op het programma, van Salamanca naar Santiago de Compostella, grofweg 500 kilometer. Met dit verslag en wel met name de foto’s, hoop ik jullie een beetje een indruk te geven van deze pelgrimsroute.

naamloos-163

Er zijn diverse routes die naar Santiago lopen. En veel mensen, die onderweg zijn, elk met hun eigen achtergrond: religieus,spiritueel, sportief. Sommigen als een soort overgangsrite, bijv na een opleiding, bij pensionering. Anderen omdat ze iets meegemaakt hebben, bijv een sterfgeval. Af en toe kom je ook mensen tegen, die het in het kader van een belofte doen. Veel spanjaarden lopen een klein gedeelte (100 km volstaat voor een compostella), het staat bijv goed op je cv bij een sollicitatie. Er zijn veel mensen die meerdere keren op weg gaan, de beroepspelgrims. Daar hoor ik inmiddels ook bij.

naamloos-

naamloos-009 naamloos-039

Dit jaar is het een Heilig Jaar. Dat is een jaar, waarop de naamdag van de apostel op een zondag valt. In zo’n jaar komen er extra veel pelgrims naar Santiago de Compostella.
Op de Via de la Plata heb ik er echter gelukkig niets van gemerkt: het was juist rustiger dan vorig jaar. Dan valt het wel tegen, als je aan komt in Santiago de Compostella: grote groepen pelgrims, die de Camino Frances vanaf de Pyreneeën, of minimaal de laatste 100 km daarvan, gelopen hebben, en veel toeristen, vooral Duitsers (het boek van Hape Kerkeling, een soort Paul de Leeuw van Duitsland, heeft tot een enorme belangstelling voor de Camino in Duitsland geleid). Ik was dan ook blij weer naar huis te kunnen.
Maar wie weet ga ik toch wel nog eens een Camino lopen, want het onderweg zijn, het simpele leven, het ongehaaste, de natuur en de ontmoetingen onderweg waren weer geweldig. En Santiago: dat doel maakte een mooie tocht mogelijk.

naamloos-014naamloos-364

Ik nam het zelfde routegidsje mee als vorig jaar (Rother Wanderführer) weliswaar verouderd (uitgegeven in 2006), maar nog goed bruikbaar. Van internet haalde ik een actuele lijst met Albergues. (Kijk in de rubriek links van mijn weblog voor meer informatie).
De route was weer erg goed aangegeven, dus de diverse routewijzigingen, meestal ivm de aanleg van de snelweg, leverden geen probleem op. Het hielp om te letten op de voetstappen, van de mensen, die je voor gegaan waren (geen voetstappen te zien op zand- of prutweg, betekende meestal dat je fout zat). Bij twijfelpunten maakten de pelgrims zelf soms ook een merkteken.

naamloos-198

En als er toch kans was op verkeerd lopen, was er meestal wel iemand, die je spontaan de weg wees: mensen begonnen te roepen, kwamen het huis uit of zetten de auto stil en liepen naar je terug om te voorkomen, dat je verkeerd liep. Het meest extreme voorbeeld was een jonge politieagent, die zich blijkbaar zorgen maakte over vrouwelijke pelgrims alleen. Zowel ik als een andere pelgrima kwamen hem op een bepaalde dag meermalen tegen. Zelf had hij 100 km gelopen het jaar ervoor, vond het erg zwaar. Hij kwam naast me rijden in de regen, begon een gesprek in het frans, vroeg oa of ik nog wel water had, en wat ik zou doen bij een ongeval (112 bellen was het goede antwoord, Jette heeft zelfs op haar telefoon voorgedaan), en kwam me later een zelf getekend plattegrondje brengen met aanwijzingen in het frans, omdat op een bepaald deel van de route de markering ontbrak. En hij hield in de gaten, of ik wel goed liep, kwam nog een keer terug en stond later om de bocht te wachten.

Maar alvorens te vertrekken was er de Eyafjallajökull. Mijn plan was om zondag 18 april te vertrekken. Echter, op IJsland was de Eyafjallajökull uitgebarsten, en deze vulkaan spuwde zoveel rook en as uit, dat het vliegverkeer in Europa vanaf 15 april grotendeels stil kwam te liggen door de risico’s, die de vulkaanas voor het vliegverkeer betekende. Veel mensen kwamen vast te zitten op luchthavens.

Ik had er eigenlijk weinig last van, was nog tot en met vrijdag de 16e aan het werk en heb daarna maar gewoon afgewacht, hoe de situatie zich zou ontwikkelen. Het was mooi voorjaarsweer, de bollen stonden in bloei, ik genoot van een paar rustige dagen thuis. Het gebeurt niet vaak, dat ik zo uitgerust op reis ga. Ik had wel medelijden met de mensen in IJsland in het getroffen gebied. Bijv het dorp Vik, wat ook in de aswolk ligt, ben ik indertijd nog geweest tijdens mijn IJsland reis. Je kunt je eea dan toch beter voorstellen, het komt wat dichterbij.
Het kwam achteraf goed uit, dat ik 4 weken vrij had genomen. Hierdoor had ik, toen ik op vrijdag 23 april toch nog kon afreizen per vliegtuig, nog genoeg tijd om de tocht te voltooien. Alleen van de geplande week thuis om alles rustig te laten bezinken alvorens weer met werken te starten, kwam dus niets terecht. Maar dat was niet erg, dat leverde gewoon een erg relaxte werkweek op en omdat het pinksteren was, daarna al weer een lang weekend vrij.

naamloos-043

vrijdag 23 april 2010, naar Salamanca
Precies op dezelfde datum als vorig jaar, ging ik weer op reis naar Spanje. Met de auto naar Best, waar ik hem op het P&R terrein bij het station parkeerde. Gratis parkeren, er hangen camera’s, en er gaat een bus naar de vlakbij gelegen luchthaven Eindhoven. Met Ryan Air naar Madrid gevlogen, en toen met de lijnbus naar Salamanca.
Ik wilde eigenlijk in het zelfde hotelletje als vorig jaar overnachten om de eerste nacht goed te slapen, maar dat zat vol. Dan maar naar de albergue, dus het pelgrimsleven begon meteen. Inclusief gesnurk. Maar eerst een glas witte wijn in de zon op het Plaza Mayor vol met mensen, en lekker eten in een restaurantje, waar ik vorig jaar ook gegeten heb. Wel raar om niemand te kennen in de albergue, een beetje onwennig. Veel fietspelgrims in de albergue.

naamloos-naamloos-1030420naamloos-naamloos-1030423

Etappe 1, 24 april 2010 Salamanca- Calzada de Valdunciel

De eerste wandeldag. Ik heb in de loop der jaren geleerd, dat het goed is om rustig te starten, je zelf de gelegenheid te wennen aan de andere omgeving, het lopen met rugzak, wat toch anders is dan de dagwandelingen, die ik op zaterdag in Nederland maak. Dit voorkomt blaren en vergroot het plezier. Dus vandaag maar 15 km gelopen. Om bij de volgende herberg te komen, zou ik totaal vlgs het boekje 24 km over asfalt moeten lopen, te veel voor de eerste dag. Nu splits ik het asfalt lopen op over 2 dagen.

naamloos-011

Eerst de stad uitlopen , een stuk langs de N630. Deze weg kom ik de komende dagen nog veel tegen. Drukke weg, ik concentreer me dan maar op de andere geluiden, en ja hoor: ik hoor de grauwe gors, en de hop zoals verwacht en zie putters waar distels zijn. Ook veel gele kwikstaarten. Mooi!

naamloos-

Daarna over veldweg door graanvelden. Het wordt behoorlijk warm. De afgelopen week heeft het echter veel geregend hoor ik later. Is ook te zien aan de plassen onderweg.
In Castellanos de Villiquera gestopt voor cola in een bar. Drink ik alleen op vakantie, nu met de hitte is het heerlijk. Er waren nog 2 pelgrims, duitsers, waarvan de één meerdere dagen had moeten stoppen ivm een blessure, en de andere een vriendin had, die had moeten opgeven. Gek dat ik daar nooit aan denk, er altijd van uit ga, dat het wel zal gaan. En tot nu toe is dat ook het geval, behalve toen ik mijn enkel brak in Nepal. Ben wel ontzettend blij, dat het daarna zo goed genezen is, en ik dit soort tochten weer kan lopen.

naamloos-

De albergue in Calzada de Valdunciel is perfect, 8 slaapplaatsen in 1 kamer met stapelbedden, klein keukentje, zitkamer, 2 douches/ toiletten, een binnenplaatsje voor drogen van de was, en een terras. En nog gratis ook, vrije gift. Alleen lukte het niet om een stempel te krijgen, het was zaterdag en alles was dicht (gemeentehuis ed).
Tot mijn stomme verbazing zijn Christian en Wladek er ook, 2 fransen die ik vorig jaar ontmoet heb, we kwamen elkaar toen de hele tijd tegen. Het is vandaag precies een jaar geleden, dat we in Sevilla gestart zijn. Zo zie je maar, dat het een soort gemeenschap is van Caminogangers, ik heb een keer eerder gehad, dat ik op mijn eerste dag iemand tegen kwam van het jaar ervoor.
Uiteindelijk waren we met z’n zessen in de albergue, 2 duitsers, 2 fransen en 2 nederlanders. Goed geslapen, weinig gesnurk. Heerlijk. Thuis zo vanzelfsprekend dat ik goed slaap, onderweg op de Camino komt het niet zo vaak voor.

Etappe 2, 25 april 2010 Calzada de Valdunciel-Villanueva de Campeán

naamloos-017

Na een goede nachtrust en een klein ontbijt op weg. Eerst over een zandweg, vervolgens over een pad, wat parallel aan de snelweg liep, welke op zijn beurt weer parallel aan de N630 liep. Ook een keer een stuk over de vluchtstrook van de N630, daarna weer over een zandweg langs de snelweg. Saai lopen, maar doordat het geen 16 km over asfalt was, viel het me toch mee. Wel veel op en neer. Koffie gedronken in El Cubo de la Tierra del Vino.

naamloos-1030441

Het 2e deel was veel mooier. Door de velden, eerst langs een verlaten spoorlijn met veel steeneiken en orchideeën. Wijdse uitzichten.

naamloos-1030454 naamloos-1030459naamloos-1030471

Ik overnachtte in  Villanueva de Campeán. Een dorp met 2 albergues. Bij de ingang van het dorp stond een man te wachten, die verwees naar de albergue. Bleek een particuliere albergue, zijn vrouw had de leiding en de sleutels, maar die was wandelen, ik kon dus niet op de kamer. Zag er prachtig uit, maar ben toch met Nellie, die even later arriveerde, op zoek gegaan naar de andere albergue, iets verder in het dorp. Daar troffen we ook Wladek en Christian. Het was een erg mooie kleine gemeentelijke albergue met alle gewenste voorzieningen, waar we met z’n vieren overnachten. Lekker weer, dus de stoelen werden op straat gezet. Nu nog koele witte wijn. We gingen hiernaar op zoek, vroegen Manuel, de buurman, of er een winkel was. Nee dus. Hij vroeg ons, wat we nodig hadden. “Witte wijn”, gekoeld”. Op zijn vraag of dat alles was, werd bevestigend geantwoord. Hij gebaarde ons, dat hij zo kwam, en ja hoor, even later bracht hij een koele fles witte wijn (van de coöperatie) en even later bracht hij er nog 1, van eigen druiven. Van betaling wilde hij niets weten. Wat een gastvrij dorp. Even later kwam de mevrouw, die over de herberg ging, de eigen bijdrage innen en ons pelgrimspasoort afstempelen. Natuurlijk moesten we samen op de foto.

naamloos-1030465 naamloos-1030467

Toen de wijn op was naar de bar. Op onze vraag of we er konden eten, werd door de barman gezegd: “ja hoor, dan bel ik mijn moeder”. En die kon goed koken, heerlijk gegeten (pasta of salade, gehaktballetjes met gegrilde paprika, toetje, wijn, voorafgegaan door Patxaran, een baskisch aperitief, 9 euro pp)
Vlgs mijn routeboekje was het vandaag 29 km, vlgs de fransen 34. Dat kwam meer in de richting, de route was veranderd door aanleg van de snelweg, en voor ons gevoel was het zeker 34 km. Overigens verschilt het aantal kilometers fors in de diverse boekjes, in totaliteit scheelt het op de hele route meer dan 100 km. Dat is toch zo’n 10%.

Etappe 3, 26 april 2010 Villanueva de Campeán- Zamora

naamloos- naamloos-043

Vandaag een prachtige wandeling, zonnig weer, eerst een beetje heiig. Tussen de velden door, veel bloeiend koolzaad en ook verder overal bloemen. Paden met trekkersporen en plassen, leeuweriken in de lucht, doet me aan mijn jeugd op de boerderij denken. Alleen een klapekster, die zag je bij ons in de polder niet.

naamloos- naamloos-041 naamloos-042 naamloos-045

Zamora een prachtige stad aan de rivier Duero. We zitten vlak bij Portugal. Veel romaanse kerken. Ik blijf hier een dag om de stad te bekijken, huur een kamer in Hostal Sol. Nellie, Christian en Wladek gaan de volgende dag door. Later hoor ik over hen van mensen die een dag afzakken. Nellie heeft steeds een dag voor me gelopen, Wladek en Christian zijn op een gegeven moment gaan versnellen. Hen zag ik in Santiago de Compostella nog weer op de dag dat ik naar huis ging, zij waren toen ook al naar Finisterre gelopen. Christian had veel blaren. Zo zou ik niet willen lopen.

naamloos-naamloos-049naamloos-naamloos-1030530

De kathedraal is een bezoek waard. En er is een prachtig park bij bij het kasteel. Heerlijk om onder een boom op het gras te zitten, want het is inmiddels warm geworden. ’s Avonds lekker met z’n vijven gegeten op een terras.

naamloos-1030523 naamloos-1030557

27 april 2010, Zamora

Vandaag een dag alleen in Zamora, waar ik veel mooie kerken bekeken heb. Ben naar het museum van de Semanta Santa geweest, waar de beelden, die in de heilige week in de processies worden rondgevoerd, opgesteld staan. Verder ook naar het museum van Balthasar Lobo, een hier geboren beeldhouwer en naar een tentoonstelling van de BBC World Wildlife Photographer of the Year. Vooral de foto van een vos op het ijs vond ik schitterend. Heel relaxt, mooie dingen bekijken, en tussendoor op terrassen zalig tapas gegeten, wijn gedronken en zitten lezen in het boek wat ik mee had (van Felix Bernhard, “Dem eigenen Leben auf der Spur” over een man die in rolstoel de Via de la Plata aflegt, indrukwekkend). Het lijkt wel vakantie.

naamloos-1030526 naamloos-1030527 naamloos--2 naamloos-1030535naamloos-1030538

Etappe 4, 28 april 2010 Zamora-Riego del Camino

Het beloofde warm te worden, dus om 7 uur vertrokken, het wordt dan net licht. Het is hier immers veel later licht dan bij ons. De route bleef de hele dag in de buurt van de N 630. We kwamen door diverse dorpen, maar steeds niet langs de bar, en ik kon ze niet vinden/ had geen zin een stuk om te lopen, dus geen koffie vandaag. Gelukkig had ik wel drinken genoeg mee, en je kunt onderweg ook altijd wel water vinden. O.a. ben ik vandaag een gemeentehuis ingegaan om om water te vragen.

naamloos-

Het was een heel mooie route, grote stukken langs water. In Montemarta wezen de pijlen naar het water, normaal gesproken is daar een doorwaadbare plaats, maar het water in het stuwmeer stond te hoog door overvloedige regen de laatste tijd, dus omlopen over de brug naar de vroegere Ermita del Castillo. Ik hoorde later van Heinz, dat hij de route hier in het dorp kwijt was geraakt, en totaal verkeerd gelopen (gezond boeren verstand brengt je ergens soms toch sneller dan het verstand van een professor). Zelf had ik daar geen moeite mee, even logisch nadenken, en er waren in het dorp ook diverse mensen, die riepen welke kant ik op moest. Toen ik op de brug op de vluchtstrook even bleef stil staan om een foto te maken, stopte een automobilist om naar me terug te lopen en me er op te attenderen, dat ik niet op die weg moest blijven. Dat had ik zelf echter ook al bedacht.

 naamloos- naamloos-107 naamloos-108

Onderweg heel veel bloemen. Ook verderop stond het water te hoog, en moesten we een stuk omlopen. Het was hier wel goed aangegeven met pijlen op paaltjes, die ze in de grond gezet hadden.

naamloos-

Natuurlijk ook veel vogels, bijv. deze roodborsttapuiten, mannetje fluit naar vrouwtje.

naamloos- naamloos--2

Ik overnachtte in Riego del Camino, een klein armoedig dorp. Maar señora Dorita, burgemeester van dit dorp van 160 inwoners, verantwoordelijk voor de herberg, maakt tevens de kerk schoon met andere vrouwen, probeerde haar dorp goed te promoten. De herberg zag er superschoon uit, en had karakter. 3 slaapkamers, mooie tegelvloeren, kleurrijk. Alleen 1 toilet/douche is weinig als alle bedden bezet zijn. Nu hadden we de luxe van eigen kamers: 4 duitsers op 1 kamer, 1 spanjaard in de andere kamer en ik had ook de luxe van een kamer alleen.

naamloos--3naamloos- naamloos--5 naamloos--4

Señora Dorita kwam eind van de middag om de bijdrage te innen en stempels te zetten. Ze drong er op aan,dat we boodschappen gingen doen bij het enige winkeltje in het dorp, vond dat we goed moesten ontbijten, want het zou een pittige tocht worden morgen. Ook vroeg ze, of Pepe van bar Pepe al wist, dat we kwamen eten.
Dat was niet zo’n goed advies, het is 1 van de 2 keren deze tocht, dat ik slecht gegeten heb. Mevrouw Pepe was een soort kenau, wilde Karin, Hans en mij in de eetzaal tussen de dozen zetten. Dat wisten we te verhinderen. De wijn was bocht, en het eten slecht. Linzensoep met varkensneuzen en oren. Vlees vol kraakbeen met slechte frites. En de appel ,die we toe kregen, was ook niet echt lekker. Maar het was wel gezellig en een memorabele maaltijd.

naamloos--6naamloos-1030601

Etappe 5, 29 april 2010 Riego del Camino- Tábara

Vandaag was het weer zonnig weer. Gelukkig echter wat minder warm. Ze voorspellen onweer, dat is gelukkig echter uitgebleven.
Ik was weer om 7 uur vertrokken. Dat kon zonder de anderen te storen, toch een voordeel zo’n eigen kamer. Het eerste stuk ging door de velden , vlak bij de N630 langs, naar Granja de Moruela. Ik had gehoopt daar een bar te vinden voor koffie, echter helaas, weer geen geluk. In deze plaats splitst de route zich. De eigenlijke Via de la Plata gaat naar het noorden, om bij Astorga aan te sluiten op de Camino Frances. Ik liep zoals de meesten de Camino Sanabres, die naar het noordwesten afbuigt. De route was hier niet zo goed aangegeven, maar er was iemand in zijn tuin bezig, en die liep een stukje met mij op.

naamloos--2 naamloos-135

De route ging richting Esla, welke we overstaken via een brug. Daarna liepen we een stuk over een paadje langs de oever richting rotsen, om daar naar boven te klimmen. De uitzichten waren prachtig. Ik zag ook een paar heel grote vogels, ik vroeg me al af, of het gieren waren. Later hoorde ik, dat het monniksgieren waren, die zag ik nog niet eerder.

naamloos--3naamloos--4

Daarna door een eikenwoud en vervolgens weer tussen akkers en weilanden door. Prachtige luchten. In een dorp wat gedronken en weer verder. Ik liep lekker, lette niet op, mistte een pijl op een boom en liep zo zeker 2 km te veel. Maar het gaf niet, want ik liep lekker, kwam relatief fit in Tabara aan.
Overal bloeit van alles, oa fruitbomen en orchideeën. De cistusrozen en lavendel bloeien net nog niet, wel de tijm. Wat ruikt het heerlijk.

naamloos-155 naamloos-167naamloos--2

De albergue in Tabara had een goede kunnen zijn, als er schoongemaakt was. Er was een grote slaapzaal, een keuken met eettafels, en goed sanitair. Ik heb echter eerst vuilniszakken gezocht en de uitpuilende vuilnisbakken geleegd, en het afval wat er naast stond ook in de zakken gedaan.
Het was er ook druk, ineens een heleboel pelgrims bij elkaar, veel duitsers, 3 spanjaarden, 1 deense. Met Heinz gegeten in een restaurantje. Heerlijke wijn, Toro, komt uit de streek. Vooraf Paella. Daarna San Jacobo. Ik dacht Sint Jacobs schelpen te krijgen, maar bleek een soort cordon bleu. Anders dan verwacht en ik mistte de groente.
Super slecht geslapen, een enorm gesnurk gedurende de hele nacht. Er was iemand met slaapapneu, die had een apparaat mee, sliep met een masker op. Die hoorde je dus niet. Maar een andere wel, snurkte zeer hard en niet te stoppen! Later kwam ik hem nog vaak tegen.

Etappe 6, 30 april 2010 Tábara-Santa Croya de Tera

naamloos-161 naamloos-163 naamloos-164 naamloos-165

Voor vandaag is regen voorspeld. Die bleef gelukkig uit,maar het weer verandert wel, het is veel bewolkter. Het licht was prachtig, ik heb enorm genoten van de prachtige route. Het was ook niet ver, maar 20 km.
Onderweg privé initatief van een bar eigenaar: de route gaat eigenlijk niet door Villanueva de las Peras maar door Bercianos de Valverde. De eigenaar van een bar in Villanueva de las Peras heeft echter de markering aangepast, nu gaat de route wel door dat dorp. Maar in dat dorp is echter nog een bar, en die ligt als eerste op de route. Dit was dan ook de bar, waar wij gingen koffie drinken. De eigenaresse opende de bar speciaal voor ons.

naamloos-169

In dit gebied veel water. En allemaal kleine bloemetjes op het water. En zoals verwacht in dit waterrijke gebied hoorde ik overal de wielewaal. Alleen hij laat zich nooit zien, zit verstopt in de bomen. Ik zag vandaag wel een grote gele kwikstaart, aan het water bij een stroomversnelling met wat stenen. Van Frans heb ik geleerd, dat dit de plaatsen zijn, waar ze zich ophouden, dus het klopte weer precies.

naamloos-168naamloos-172

Ik ben gestopt in Santa Croya de Tera, een welvarend dorp. Ik logeerde in een albergue net voor de brug over de rivier de Tera. Aan de overkant ligt Santa Marta de Tera met een kerk uit de 11e eeuw met het oudste stenen Jacobusbeeld. Binnen kreeg ik een privé rondleiding in het spaans. Prachtige romaanse kerk (jammer genoeg zijn de foto’s binnen niet scherp. Dat heb je als er iemand steeds tegen je staat te praten in het spaans, dan neem je niet de tijd om te controleren of ze echt scherp zijn)

naamloos--3

Ik logeerde in Casa Anita, een privé albergue. Ik heb Anita niet gezien, maar wel haar man Domingo en dochter Anna. Een zeer gastvrije ontvangst met wijn. Ik was Domingo onderweg ook al tegengekomen, en had een praatje met hem gemaakt. Een erg aardige behulpzame man, heeft in Duitsland gewerkt, spreekt dus wat duits. Hij heeft met een aantal mensen deze winter een deel van de route langs gelopen om de markering bij te werken.
In deze herberg had men de boel goed voor elkaar, het was er erg comfortabel. Je betaalde 10 euro,maar kreeg daarvoor ook een schoon hoeslaken op je bed en een kussensloop. Ook kon je je was er laten doen in de machine. Het eten was super lekker, als hoofdgerecht forel (die dag gevangen) met salade. We waren met een heel stel, duitsers, spanjaarden en ik dus. De spanjaarden dachten steeds dat ik ook duitse was, omdat ik duits sprak.
Zeer slecht geslapen. Henrique lag naast me, en snurkte weer de hele nacht. En zo hard! Ik heb aan zijn bed geschud, hem aangestoten, hem voorzichtig geknepen, maar niets hielp. Een doorwaakte nacht.

naamloos-1030657 naamloos-1030679 naamloos-1030683 naamloos-1030688

Etappe 7, 1 mei 2010 Santa Croya de Tera-Mombuey

Het eerste deel van de wandeling van vandaag volgde de rivier de Tera naar Calzadilla de Tera. Een mooie verstilde wandeling. Veel populieren, heel veel wielewalen. Maar wanneer krijg ik er nu 1 te zien.
Onderweg, als je zo alleen loopt tijd om je gedachten te laten gaan en op een gegeven moment niet meer te denken, alleen maar waarnemen: horen, ruiken,zien, voelen. Alle zintuigen komen aan bod, proeven ontbreekt alleen.
Ik merk altijd, dat ik gaandeweg de Camino tot rust kom. Ik erger me dan ook nergens meer aan. Zo ver ben ik nu nog niet: ik hoop vannacht goed te slapen zonder gesnurk.

naamloos--2 naamloos-1030690 naamloos-1030692

De Montes de Leon kwamen in het noorden in het zicht. Sneeuw op de bergen. Maar bij ons was het zonnig.

naamloos-1030707 naamloos-1030711 naamloos-1030713 naamloos-1030714 naamloos-1030722

Toen ik even rustig wat zat te eten, hoorde ik ze al aankomen: Henrique en Francisco. Henrique praat de hele dag (je hoort hem van verre aankomen) en snurkte de afgelopen 2 nachten heel hard. Zij gingen een foto van mij maken, en ik ook van hen. Grappig is dat de spanjaarden geen routegidsje mee hebben. Ze vragen aan iedereen hoe ver het nog is naar het volgende dorp.

naamloos-1030716 naamloos-1030717

We liepen op een gegeven moment over een stuwdam. Een indrukwekkend gezicht.

naamloos-1030719 naamloos-1030720

Bij Vilar de Varfon kwamen we een meisje op de fiets tegen, en later haar moeder en zus. We raakten in gesprek. En zo kan het zomaar gebeuren, dat ik daarna ging koffie drinken bij de vader van dat meisje en een heel boeiend gesprek had, eerst in de tuin, later in de keuken, want het ging even regenen. Hij en zijn vrouw (zuidafrikaan en duitse) zijn als zendelingen naar Spanje gekomen, knappen een huis op om er een refugio van te maken. Eerder werkten ze oa in India en in Afrika, oa met weeskinderen, waar ze scholen voor oprichtten. Al 25 jaar zonder vast inkomen, levend vanuit hun geloof en vertrouwen op God. Weinig vragend, krijgend wat ze nodig hebben. Inspirerend hoe hij vertelde tot geloof gekomen te zijn (een EO achtig verhaal) en hoe God zijn leven richting geeft. Nu dus gaan werken in Europa, waar geen materiele maar wel spirituele nood is. Het zet je wel aan het denken.

naamloos-1030724

In Rionegro del Puente even in de albergue gekeken. Zag er mooi uit, maar ik was nog fit en besloot door te lopen naar Mombuey, totaal ca 34 km. Dat gaf ook kans op een goede nachtrust, want Henrique was in Rinonegro gestopt.

naamloos-1030727

In Mombuey een albergue met 12 bedden, heel dicht op elkaar, slechte matrassen. Omdat het niet vol was, kon je kiezen welke matras het minst slechte was. Ik koos voor een oud niet in hoogte verstelbaar ziekenhuis bed. Lekker gegeten in bar el Regina met Jette uit Denemarken en 2 nederlanders, die ik voor het eerst (en laatst) ontmoette. Een gezellige avond. Goed geslapen.

naamloos-1030733

Etappe 8, 2 mei 2010 Mombuey-Puebla de Sanabria

Toen ik uit de albergue vertrok was de route niet helemaal duidelijk. Ik ben dus een stuk verkeerd gelopen. Ik zag het pad wel in de verte, maar er zat een weiland tussen met omheining, dus terug gelopen.

naamloos-naamloos-230

De bomen zijn nog kaal, mn de eiken. Ze hebben een ander soort eiken dan bij ons , die komen pas laat in blad en kunnen goed tegen de droogte. Ook veel mos op de bomen, een beetje een soort sprookjesbos lijkt het dan. Af en toe een boom er tussen met fris groen blad.

naamloos-255naamloos-252

Je zag onderweg, dat het veel geregend had de afgelopen tijd.
De heide (soms manshoog) bloeit hier al, terwijl dat bij ons pas in augustus het geval is. Ook veel bloeiende brem. Prachtige kleuraccenten in het landschap.

naamloos--3naamloos--2 naamloos-229

Soms is de route veranderd. In mijn boekje stond, dat je langs Otero de Sanabria liep, de markering leidde je nu door het dorp. Hierdoor kwamen we langs een mooie kerk, met boven de kerkdeur een voorstelling van de hel om de parochianen te manen op bedevaart te gaan naar Santiago de Compostella.
In de dorpen zie je bijna geen mensen op straat, je ziet ook heel veel vervallen huizen. Dit deel van Spanje ontvolkt. Hoop niet dat dit ons in Nederland ook staat te wachten. In Groningen zag ik wel al vervallen boerderijen.
Je merkt in Spanje ook, dat het platteland minder welvarend is dan bij ons. De werkloosheid is enorm. Een groentetuin heeft men echt nodig

naamloos--4naamloos-naamloos--2naamloos-266

Regelmatig kom je een grote schaapskudde tegen, soms met herder, maar altijd met grote herdershonden. Veel mensen zijn er bang voor. Ik heb er geen problemen mee gehad, maar je moet er niet doorheen gaan lopen. En gewoon doorlopen. Toch maakte ik een foto van deze kudde, want ik zag dat er een herder bij was.

naamloos-267

In Puebla de Sanabria heb ik overnacht bij de privé albergue Casa Luz op de route. Voor 10 euro een prima overnachtingsplek. Er is hier erg goed over nagedacht, wat pelgrims nodig hebben. Alle gemakken aanwezig, en geen slaapzak nodig. En naast het prima sanitair in campingstijl was er ook een prachtige badkamer speciaal voor de Señoritas.

naamloos-1030781 naamloos-1030782

Na gedoucht te hebben in de mooie badkamer en de was gedaan te hebben het stadje in. Een mooi stadje, maar erg toeristisch. Vanaf de albergue liep je naar de rivier, over de brug, en dan omhoog klimmen via de trappen naar het kasteel en de kerk. Het dorp doorgelopen en ergens op een terras in de zon wat gedronken met Hans en Karin. Maar koud dat het was! Toen we wilden afrekenen, kwam de ober, die in Duitsland gewerkt had, er achter, dat ik uit Nederland kwam. Hij had een vriend in Nederland, ik moest hem een sms sturen in het nederlands met de telefoon van de ober. En toen kwam hij nog weer met gratis drankjes aan, en we hadden het al zo koud. Gauw opgedronken dus en toen richting albergue. Daar tegenover was een restaurant, daar gingen we eten met Jette. Die zat al te wachten, om half acht zouden we kunnen eten. Maar toen bleek de kok ziek. Het enige wat we konden krijgen was warm stokbrood met ham. Smaakte toch heerlijk met een lekker glas wijn erbij uit de streek.

naamloos- naamloos-1030790naamloos-1030802naamloos-1030803naamloos-1030807

Etappe 9, 3 mei 2010 Puebla de Sanabria-Lubián

Vandaag weer een zonnige dag. Eerst aan de overkant van de albergue ontbijten met een kop koffie . De deur zat nog op slot, maar de eigenaar deed direct open. In het algemeen is de koffie in Spanje prima. Daarna richting brug. Eigenlijk ging de route hier met de trap omhoog naar het slot, maar daar was ik gisteren al geweest, dus rechts af, verder op komt de route er dan weer bij en dat bespaart je de stijging en daling met rugzak op. 

naamloos-298 naamloos-1030812

Onderweg kwamen we langs een aan Jacobus gewijd kerkje met een beeld in een nis. Ik attendeerde Henrique hier op , die ging op de knieën. Ik wist wel dat hij oprecht katholiek was, maar dit had ik toch niet verwacht. Zelf ben ik van protestantse huize, als ik onderweg een mis bijwoon, ga ik wel ter communie, voel me op dat moment deelgenoot van de gemeenschap, maar het knielen voor een beeld wil er niet in. Wat ik wel heel mooi vind bij een katholieke mis, is dat men de buren vrede toewenst. De eerste keer dat ik dit meemaakte was toen we met school naar Rome gingen. Ik vond het indrukwekkend.

          naamloos- naamloos-316

In Requejo in de bar/ winkel koffie gedronken. Er was van alles te koop. Ik kreeg ook een stempel en moest in het gastenboek schrijven. Zo zag ik, dat Nellie hier gisteren was.

naamloos-1030847 naamloos-1030842 naamloos-1030844 naamloos-1030845

Het was koud vandaag (in heel Spanje, op Mallorca waren overstromingen, en in het noorden sneeuwde het) maar af en toe had je lekker beschutte stukjes. Zo deed ik een dutje in de zon met uitzicht op deze bergen. Daarna geleidelijk omhoog, onder de snelweg en de N630 door (Puerto de Padornello 1355 m hoog)

naamloos-1030854 naamloos-1030857 naamloos-1030858 naamloos-1030859

Je kunt merken dat het hier kouder is, je ziet hier andere bloemen, sleutelbloemen, wilde narcissen en  boshyacinten.

naamloos-1030870naamloos-1030904 naamloos-1030877 naamloos-1030884naamloos-1030883 naamloos-1030886

Vandaag overnachtte ik in Lubián. Er zijn hier 2 casa rurals en een albergue. Ik sliep in de albergue, hier zijn 4 plaatsen beneden in de keuken (hier sliepen 4 spanjaarden) en 12 boven. Het was duidelijk, dat hier extra bedden bijgeplaatst waren, om een raam te openen, moest je een bed verschuiven. Er was 1 douche/ wc voor 16 personen. Als je naar het toilet wilde, moest je dus vrijwel altijd wachten, want toilet en douche waren in 1 ruimte. De deur klemde, dus niet op slot doen.
Met Jette liep ik een stukje door het dorp, boodschappen doen en zoeken naar een bar. Geen bar te vinden. En wat was het koud. Ik heb later mijn lange wollen onderbroek aan gedaan en was heel blij die mee te hebben genomen.
Eten deden we bij Casa Irene, de enige mogelijkheid. Ook daar was het enorm koud, tot de spaanse fietspelgrims, die daar logeerden, de haard aanstaken. En het eten was ook nog eens koud, ik denk dat ze de kip geprobeerd heeft te ontdooien in de magnetron. Mijn kip was nog helemaal rauw. Dus teruggestuurd. Toen deze voor de 2e keer werd opgediend was hij nog niet gaar. Een slechte maaltijd dus. Als ik goed spaans had gesproken, zou ik ook zeker niet het volle pond betaald hebben.

naamloos-1030878naamloos-1030889naamloos-1030894

Etappe 10, 4 mei 2010 Lubián- A Gudiña

Vandaag was het enorm koud. Het had gevroren, maar mn de wind maakte het erg koud. Ik heb dus gelopen met handschoenen aan en de capuchon op, met ook nog een buff op mijn hoofd. Na eerst wat naar beneden gegaan te zijn, wachtte vervolgens een lange klim, inspannender dan gisteren. Op de A Canda, waar het vreselijk waaide, werd de grens van Gallicië bereikt. Vanaf nu wordt de route aangegeven met blauwe tegeltjes met een schelp erop. Zo’n tegeltje hangt ook thuis bij mijn voordeur. Een prachtige route vandaag.

naamloos-1030901 naamloos-1030905 naamloos-1030907 naamloos-1030909

Je kunt wel zien, dat Gallicië het land van Asterix en Obelix is. Zo veel grote stenen, ik zie Obelix hier wel mee rond sjouwen. Maar ook handig als pad, vooral op nattere stukken.

naamloos-1030913 naamloos-1030922 naamloos-1030924

In Gallicië zijn de albergues van de Gallicische overheid. Mooie grote albergues, soms in een modern nieuw gebouw, soms in een oud verbouwd pad. Kosten 5 euro. Hiervoor krijg je ook een hoeslaken/ sloop van papier. Soms wel wat kil overkomend, omdat ze zo groot zijn.

En koud was het ook in dit dorp. Dus de lange onderbroek maar weer aan tijdens ons wandelingetje door het dorp. Jette en ik zochten snel een bar op en gingen aan de rode wijn met chips. Hans en Karin kwamen er even later ook bij. In deze bar hebben we ook gegeten, daarna snel naar ons bed in de albergue vlak bij het station.
In de albergues is het iha zo, dat het licht om 22 uur uit moet. Ik sliep meestal slecht, er was altijd wel gesnurk (ik hoorde het door de oordopjes heen), iemand ging iemand naar het toilet, er ging een mobieltje af (al dan niet bedoeld als vroege wekker), en op 1 nacht werd ik wakker, omdat het lekte op het bed boven mij. Zelf vond ik het nooit nodig om voor zonsopgang op pad te gaan, er was immers plaats genoeg in de albergues. Met name spanjaarden gaan echter vroeg op pad, en maken de rest daardoor wakker. Op een dag bijv een hele woordenwisseling, het beloofde warm te worden, iemand stond om 5 uur op, en vond dat een ander ook mee moest, omdat hij verbrande benen had. Die maakte echter geen haast.

Etappe 11, 5 mei 2010 A Gudiña- Laza

De dag begon heel koud met nachtvorst en harde wind. Later op de dag werd het veel warmer (17 graden).
De route ging eerst over de weg, waarbij we door meerdere kleine dorpjes kwamen. Het zijn zgn. Vendas, dorpen waar vroeger aan de reizigers onderdak werd verleend in herbergen en gasthuizen. Mooie uitzichten vanaf een hoog liggende weg o.a. op het stuwmeer.

naamloos-1030937 naamloos-1030939

In Campobecerros dronk ik koffie in een café/ winkeltje. De stoelen stonden langs de randen opgesteld. Het was tevens de huiskamer van de oude eigenaresse, en ze had het kacheltje goed heet opgestookt. Binnen hingen diverse foto’s van andere pelgrims, dus ik ging ook op de foto met haar en haar dochter.

naamloos-1030944

Buiten het dorp Portocamba was een groot kruis. Daarna ging de route over een halfverharde weg langs een helling, waar veel brem groeide en je prachtige uitzichten had.  Het was echter niet lekker lopen voor je voeten.

naamloos-1030946 naamloos-1030945naamloos-1030956naamloos-1030957naamloos-1030958

In het volgende dorp As Eiras was een mooie rustplaats, waar je de ook water kon tappen. Dat was op diverse punten het geval, ik heb dat ook steeds gedaan, behalve als er vermeld stond, dat het water niet drinkbaar was. Op deze manier hoef je minder water mee te nemen en is je rugzak dus lichter.
Jette liep vandaag steeds net achter mij aan. Ze vond dat ik steeds goede rustplekjes vond. Er liepen nog meer mensen langs. Het valt me op, dat de oudere vrouwen hier nog het soort schorten dragen, wat je in nederland niet meer ziet. Ook de hoedjes zijn bijzonder. Toen ik echter een foto wilde maken, gingen ze af. Van achteren is het toch gelukt. Nog iets wat opvalt: meer wandelstokken en geen rollators zoals in Nederland.

naamloos-1030951 naamloos-1030953

De albergue in Laza was een mooi nieuw gebouw. Er waren 4 slaapkamers, een mooie algemene ruimte met modern meubilair. Perfect sanitair. Alles heel strak.

naamloos-1030962 naamloos-1030961

Sommige mensen bleven in de albergue eten, ik ging met Jette het dorp in. Een mooi dorp vonden we, zag er welvarend uit, Maar het was ook minder koud dan gisteren. Voor het diner werde we verwezen naar bar A Picota. Een perfecte tip. De man had de touwtjes beneden in handen, zijn vrouw boven. 4 tafeltjes, een klein keukentje en vreselijk lekker eten. Eerst soep (er kwamen 2 soepterrines op tafel), daarna vlees met frites en salade. Als dessert kozen wij voor kaas met kweeperen gelei. Heerlijk.

naamloos-1030964 naamloos-1030965 naamloos-1030966

Terug in de herberg de was van de lijn halen. Wat nog niet droog is, kun je aan je bed hangen. Als het nog niet droog is, hangen mensen het soms aan de rugzak. Zelf heb ik ook elke dag gewassen, het hing van het weer af wat, maar in elk geval sokken en ondergoed.

naamloos-1030960naamloos-1030968naamloos-1030972naamloos-1030969

Helaas, vannacht heel slecht geslapen. Er werd enorm gesnurkt op onze 8 persoonskamer. Henrique was niet de enige. Ik ben naar de zitkamer gegaan. De banken waren te kort, dan maar op 3 stoelen. Een spanjaard belde met zijn lief, en ging naar de keuken, zorgde dat de lichten niet meer automatisch aan gingen. Het was wel smal, maar zo heb ik toch een paar uur een beetje kunnen slapen. Toen besloot ik terug te gaan naar bed om nog even lekker te liggen. Er werd gesnurkt, maar ik kon er toen wel tegen.
De volgende dag hoorde ik van Jette, dat ze vrij wanhopig was geworden van alle gesnurk. Steeds uit bed, dan weer naar ene bed, dan naar andere. Op een gegeven moment lagen ze allemaal op de zij, maar toch snurkten ze door. Ze vertelde, dat ze bijna ging gillen. Tja, waarom willen we dit?

Etappe 12 , 6 mei 2010 Laza-Xunqueira de Ambia

Vandaag een prachtige wandeling, waar wel een saai stuk tussen de nog kale aardappelakkers door in zat.

naamloos-1040017 naamloos-1040019 naamloos-1040025 naamloos-1040034

Het lijkt wel of iedereen in Gallicië een groentetuin heeft. En wat je dan steeds ziet is een soort groene kool. De onderste bladen worden geplukt voor de koolsoep, de caldo verde. Een smakelijk gerecht.
Ook zie je overal horreos, bedoeld om de mais/graan op te slaan op een manier, dat de muizen er niet bij kunnen komen.

naamloos-1030974 naamloos-1030975naamloos-1040049naamloos-1030958naamloos-1040042

Voor Albergueria ging het weer flink omhoog, voor de fietsers leek me dit nog zwaarder dan voor ons. Maar daarna kwamen we wel bij een prachtige bar, vol met sint Jacobsschelpen. Elke pelgrim werd gevraagd zijn naam en de datum op een schelp te schrijven, welke daarna opgehangen werden. De hele bar hing al vol, die van ons kwamen dan ook bij de deur. Ik zag 1 bekende naam van vorig jaar, die van Diana.

naamloos-1030988naamloos-1030978naamloos-1040013 naamloos-1030996

In Gallicië zie je af en toe nog mensen ploegen met een ezel. Maar er zijn ook gewoon tractoren. Het gebied waar we vandaag door liepen was aardappelland. Ik had gedacht dat het pootgoed wel uit Nederland zou komen, maar nee . Denemarken. Toen ik de boer vertelde, dat mijn broer in Nederland ook aardappels verbouwde, kreeg ik bij het afscheid een hand van de boer.

naamloos-1040030 naamloos-1040028

De herberg van Xunqueira de Ambia ligt een kilometer buiten het dorp. Het is een modern gebouw van roestvrij staal, in de zelfde stijl ingericht als de herberg in Laza.
Het dorp heeft zich ontwikkeld rond de klooster en kerk Collegiata Santa Maria de la Real. In deze kerk heb ik een kerkdienst bijgewoond. Van de pastoor kregen we daarna een stempel. Met weer een andere Hans, een duitse pelgrim (heten alle duitsers Hans?), die ik in de kerk ontmoette ging ik eten in een bar (zo gemakkelijk maak je onderweg contact, in Nederland zou je dat niet doen. Gewoon vragen: ben je een pelgrim? ) . Er stond kip op het menu , dat zag ik niet zitten gezien eerdere slechte ervaringen, dus salade genomen, en daarna nog kaas met brood, En wijn natuurlijk.

naamloos-1040036naamloos-1040039 naamloos-1040038

Etappe 13, 7 mei 2010 Xunqueira de Ambia- Ourense

Tot nu toe heb ik geen regen gehad, behalve 1 bui waar ik voor geschuild heb. Vandaag sloeg het weer echter weer om, het begon te regenen. Ik had dat wel verwacht, Gallicië hè?t begon meteen al te miezeren toen ik in het dorp was, dus regenkleding maar aangetrokken. Maar groen dat het was onderweg, prachtig. Zo groen als in Nederland of Engeland.

naamloos-1040047 naamloos-1040055 naamloos-1040059 naamloos-1040062

Onderweg waren mensen in de tuin bezig, oa kool planten. Dichter bij Ourense ging de route ook over een industrieterrein. Ja, dat is de Camino.

naamloos-1040054

Mijn vriendin Tonny telt altijd de poezen onderweg. Ik begin er ook al mee. Maar in Spanje is er geen beginnnen aan, zoveel (zwerf)katten. Zoals bij dit huis.

naamloos-1040057

In Ourense is de albergue gevestigd in een oud franciscaner klooster. De slaapkamer heeft uitzicht op de begraafplaats. Prettige ruimtes, rustig, klassieke muziek. Van de stad heb ik niet veel gezien, omdat het heel hard ging regenen, incl onweer. De kathedraal en nog een kerk bekeken, en ergens lekker tapas gegeten,
’s Avonds heerlijk gegeten met Hans en Jette in het restaurant wat ons door de hospitaliero werd aanbevolen (Meson Bedoya) , oa merluza (vis). Toe ijs met whiskey overgoten. En als afsluiting Orujo, lokale sterke drank.

naamloos-1040073naamloos-1040069naamloos-1040070naamloos-1040071naamloos-1040103naamloos-1040105naamloos-1040115naamloos-1040117

Etappe 14, 8 mei 2010 Ourense-Cea

Vandaag een regenachtige dag. Heb bijna de hele dag met regenkleding aan gelopen. Maar ik vond het wel een mooie wandeling. Ik houd van het groene landschap.

naamloos-1040120 naamloos-1040126 naamloos-1040128 naamloos-1040133 naamloos-1040134

Vandaag kwam er dus een poltieman van de Proteccion Civil naast me rijden, die bezorgd was over mijn welzijn. ’s Avonds kwamen er ook nog weer agenten naar de albergue om te vragen, of er geen gewonde pelgrims waren. Wat een zorg voor ons!
En onderweg hadden mensen in de tuin dit tafereel gemaakt om ons een goede reis te wensen. Leuk.

naamloos-1040130

Na aankomst in de albergue (net voor het hard begon te regenen) restte ons niets dan in een bar wat te drinken. Zoals eigenlijk altijd zaten er alleen mannen. Ze waren aan het kaarten.
De albergue was in een oud pand, mooi verbouwd. Ik dacht een goede slaapplek te hebben uitgekozen, maar het bleek helemaal verkeerd. Als je hier slaapt, ga dan zo ver mogelijk bij de trap af liggen, want als er iemand naar het toilet gaat, gaat het licht steeds automatisch aan. Vreselijk slecht geslapen.

naamloos-1040135

Etappe 15, 9 mei 2010 Cea-Laxe

Gisteren was het dus de keuze al dan niet door te lopen naar het klooster Monasterio de Oseira. Ivm de regen had ik er vanaf gezien. Vandaag is het zondag, gaat het pas laat open, en het regent. Naar later blijkt is niemand van ons naar het klooster, wat toch zeer de moeite waard is, gegaan. (Er is ook een refugio, vrij basic, maar je kunt er dus overnachten). Ik had ook geen zin om te wachten tot het open ging, heb dus gekozen voor de iets kortere westroute. Vrijwel de hele dagen in regenkleding gelopen.

naamloos-1040144 naamloos-1040146 naamloos-1040148 naamloos-1040149 naamloos-1040150

In Castro Dozon koffie gedronken. Sommigen wachtten daar tot de keuken open ging, ik ben doorgelopen. Dit tafereel deed me aan vroeger denken, wij moesten ook altijd helpen de koeien naar de wei/ stal brengen.

naamloos-1040151 naamloos-1040152

De herberg in Laxe heeft een architectuurprijs gewonnen. Een oud gebouw met moderne aanbouw, knap gebruik gemaakt van het hoogteverschil. Modern beton gecombineerd met oude stenen. 2 slaapzalen. Diverse algemene ruimtes, oa met heerlijke banken. En een grote keuken met 8 kookplaten. Maar maar 1 pan om iets te koken. En bijna niemand neemt pannen mee. Die ene pan heb ik s nachts opgehaald en op het bed boven me gezet, ik werd nl wakker van het gedrup. Inmiddels was het bed en de kleren die ik er op gelegd had goed nat. En dan had ik nog wel een plek uitgezocht, waar het niet lekte.
’s Avonds gingen we met zijn allen eten in een restaurant, waar in de albergue informatie over hing. Je kon worden opgehaald, het stortregende, dat wilden we wel. Maar het duurde en duurde en het eten was ook niet geweldig. Er is op loopafstand ook een restaurant, ik zou adviseren om dit uit te proberen.

naamloos-1040155 naamloos-1040156 naamloos-1040157 naamloos-1040160

Etappe 16, 10 mei 2010 Laxe-Ponte Ulla

Weer een regenachtige dag. Maar de kleuren lijken dan wel warmer, ik geniet van het intense groen en kies er voor om wat vaker koffie te drinken onderweg.
Onderweg ook nu weer een aan Jacobus gewijde kerk.

naamloos-1040166 naamloos-1040168 naamloos-1040170 naamloos-1040171 naamloos-1040174 naamloos-1040176

Het plan was om vandaag door te lopen tot Outeiro, zodat het morgen nog maar 15 km zou zijn tot Santiago de Compostella. Maar het liep anders. Nadat ik met Mick gelunched had in Bandeira ben ik boodschappen gaan doen, en heb toen mijn wandelstokken laten staan in de supermarkt. Ik merkte het net buiten het dorp, ben gauw terug gelopen, maar het was 14.05 toen ik aankwam, dus siesta, gesloten tot 16.30 uur. Dus een paar koppen koffie in een bar. Toen was het nog een heel eind lopen. Toen ik dan ook voor Ponte Ulla een bord zag van kamers te huur, en vervolgens van andere pelgrims hoorde, dat zij bij O Cruceiro een kamer gehuurd hadden en het prima was, ben ik daar ook gestopt. Heerlijk om na een regenachtige dag en heel veel modder te kunnen douchen, lekker eten (samen met nog 4 pelgrims) en ongestoord te slapen. Ik mocht zo met modderschoenen doorlopen naar boven (was tot mijn enkel in de prut gezakt, het leek Engeland wel, zo nat was het onderweg), dankzij mijn regenbroek was het prutwater niet in mijn schoenen gelopen. Met schoenen en regenbroek onder de douche gaan staan. Toen de boel uit en zelf douchen. Een genot. En de volgende dag was alles weer droog.
Lekker gegeten samen met 2 italianen en 2 spanjaarden. De voertaal was Spaans, ik kan redelijk wat van het gesprek volgen met mijn Camino Spaans, maar zelf deelnemen aan het gesprek zit er niet in. Heel vermoeiend. Het eten was trouwens heerlijk, oa een grote salade en lekkere gebakken vis. Menu 8 euro. Ook krijg je meerdere tapas als je voor het eten in het cafégedeelte een drankje besteld.  De spanjaarden hebben me verteld, dat zij hadden gehoord, dat hier veel vrachtwagenchauffeurs komen eten, meestal een goede aanbeveling voor een voedzame maaltijd.

naamloos-1040179 naamloos-1040180 naamloos-1040181 naamloos-1040183 naamloos-1040185

Etappe 17, 11 mei 2010 Ponte Ulla- Santiago de Compostella

De laatste etappe met eerst een mooie landelijke route met nevels en groen. Dichterbij Santiago helaas een routewijziging ivm werkzaamheden. Maar het laaatste stuk wel weer vrij rustig, opgelopen met een pater, helemaal passend.

naamloos-1040186 naamloos-1040189 naamloos-1040191naamloos-1040195naamloos-1040193naamloos-1040194

Helaas, de aankomst in Santiago was een teleurstelling. Anderzijds had ik het ook wel verwacht. Het was druk, veel toeristen, veel Camino Frances pelgrims en verder was het hele plein afgezet voor de een of andere bijeenkomst van oudere soldaten (dat leek het in elk geval). Ik kwam om 12.30 aan, de mis van 12 uur was dus al begonnen en omdat je niet met rugzak naar binnen mocht kon ik er ook niet meer in. Dus eerst maar mijn compostella gehaald, en toen bij de kerk gewacht of ik bekenden zag. Ja hoor, Mick. Met hem ben ik gaan lunchen. Toen een kamer gezocht, vond een betaalbare kamer vlak bij de kathedraal.

naamloos-1040196 naamloos-1040201 naamloos-1040205 naamloos-1040228

De rest van de dag rondgelopen, de kathedraal bezocht, bekenden gezocht. Maar het was anders dan in 2002, toen zag ik overal bekenden, nu alleen 2 jonge spaanse mannen, die vanaf Ourense gelopen hadden. We waren alle 3 blij. Zij zagen er piekfijn uit, hadden een tas met kleren en schoenen via de post opgestuurd. Ook in de kathedraal overal verbodsborden. Buiten veel soldaten ivm ETA dreiging. Er zijn nu meerdere pelgrimsmissen per dag , vroeger alleen om 12 uur. Maar het was zo vol, ik ga morgen wel om 12 uur, en ga dan vroeg, zodat ik kan zitten.
Geinformeerd omtrent de mogelijkheden van terugreis. De vliegvelden waren hier pas nog weer gesloten. Ze verwachten dat dit morgen weer zo zal zijn. Ik denk dat ik maar met bus+ trein ga. Ik moet nl maandag wel terug zijn, vliegen is erg onzeker. Helemaal met de bus zie ik niet zitten. Ik hak morgen de knoop door.

naamloos-1040200naamloos-1040203naamloos-1040211naamloos-1040219naamloos-1040220naamloos-1040223 naamloos-1040206

12 mei 2010, Santiago de Compostella

naamloos-1040238 naamloos-1040239

Om 11 uur naar de kathedraal voor de mis van 12 uur, een goed plekje gezocht. Zag Francisco, die bij me kwam zitten. Een bekende in de grote menigte, dat voelde goed. De kerk stroomde vol. In Spanje zijn overal tv’s in café’s , maar dus inmiddels ook in de kathedraal beeldschermen. En mensen die met mobieltjes foto’s maken.
Bij de mis zong de zelfde non als in 2002. Een brok in de keel, kippenvel. Zo’n mooie stem, en roept herinneringen op aan toen. Goed dat ik niet gisteren naar huis gegaan ben, wat ik even overwogen heb.

Hierboven zie je het beeld, wat je kunt omarmen. Hiervoor moet je eerst wel lang in de rij staan. Daar had ik geen zin in.Heb geluncht met Francisco, en zag toen ook Christian en Wladek nog weer in het restaurant.Om 18 uur op de bus gestapt, de bus naar Irun bij de Franse grens. Aankomst 7 uur, dus 11 uur in de bus. Nauwelijks geslapen, je zit niet comfortabel en veel rotondes en haarspeldbochten. Gelukkig steeds een verse chauffeur. Veel pelgrims in de bus. Onderweg ’s nachts nog een dronken chauffeur, die de auto midden op de snelweg parkeerde. Gelukkig was de buschauffeur alert. Verder ook iemand die helemaal overstuur raakte, nadat ze er achter kwam 2 uur eerder te hebben moeten uitstappen.

13 mei 2010, reisdag

Met de trein naar Nederland. De hele dag onderweg, kwam om 0.15 op 14 mei thuis aan. Heerlijk slapen in eigen bed.
Kijk met een voldaan gevoel terug op weer een Camino de Santiago.

Vogels kijken

Toen ik op de Via de la Plata liep, zag en hoorde ik veel vogels. Ik had echter besloten om geen verrekijker en vogelboek mee te nemen, en ben maar een beginnende vogelaar. Dus vaak kwam ik niet veel verder dan KBV (Klein Bruin Vogeltje, zoals ze bij ons op de vogelwerkgroep zeggen). Genieten deed ik echter volop.
Hier is een lijstje met de soorten, welke ik met zekerheid zag. Download 1005_via_de_la_plata_totaal(1) Soorten die ik veel zag, en in nederland niet of veel minder vaak zijn hop, grauwe gors, wielewaal , roodborsttapuit en ooievaar.

11 Reacties Post a comment
  1. Routebeschrijving zijn gidsjes voor
    En actuele kosten weet ik niet, ligt aan soort herberg, soms vaste prijs, soms gift. Kijk eens op site van genootschap v st jacob voor info.
    Is voor mij al weer tijd geledrn

    donderdag, oktober 11, 2018
  2. Theo #

    Hallo, waar haal je de route beschrijving en hoe hoog waren de kosten voor de herbergen?

    donderdag, oktober 11, 2018
  3. Leuk om te horen Anita. Ga je zelf de route lopen?

    vrijdag, augustus 17, 2018
  4. Anita #

    Na wat googelen over deze route bij jouw blog terecht gekomen.
    Mooi om te lezen en superfijn om zo gedetailleerd te lezen over hoe en wat.
    Dankjewel. Leuk!!

    donderdag, augustus 16, 2018
  5. Dag desiree
    Dat weet ik echt niet meer
    Is al weer lang geleden

    woensdag, augustus 15, 2018
  6. Desiree #

    Hoi hoi. Kunt u mij info geven wat u ong. Kwijt was aan kosten voor deze reis?

    woensdag, augustus 15, 2018
  7. Dag Jessie
    Ja, raar was dat om op 1e dag van 2e helft bekenden tegen te komen.
    Heb jij nog meer camino’s gelopen ?
    Zelf wil ik volgend jaar de primitivo lopen

    Vr.groet
    Klaske

    woensdag, juli 2, 2014
  8. Jessie Moerman #

    Beste Klaske, heb je blog doorlezen. Zag al direct een paar bekenden Christian en Waldek en natuurlijk… jij! Vele groeten van Jessie uit Brugge (ruta de la plata 2009 met Brigid uit Australie).

    woensdag, juli 2, 2014
  9. Having read this I thought it was really enlightening.

    I appreciate you spending some time and effort to put this
    information together. I once again find myself spending a significant amount of
    time both reading and commenting. But so what, it was still worthwhile!

    vrijdag, mei 24, 2013
  10. Wow that was unusual. I just wrote an incredibly long comment
    but after I clicked submit my comment didn’t show up. Grrrr… well I’m
    not writing all that over again. Anyways, just wanted
    to say fantastic blog!

    donderdag, mei 23, 2013
  11. Mijn echtgenote en ik vetrekken maandag 30 augustus naar Sevilla om vandaar naar Santiago te fietsen.
    Ook al beseffen we dat in het najaar alles minder groen zal zijn toch hebben jouw persoonlijk reisverslag alsook de prachtige foto’s ons verlangen alleen maar groter gemaakt
    Bedankt !
    Mark en Patricia

    N.B. in 2008 fietsten we reeds van thuis (Gent) naar Santiago
    http://users.fulladsl.be/spb7639/santiago/

    donderdag, augustus 26, 2010

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s

%d bloggers liken dit: