Skip to content

Wandelen in Zwitserland

De eerste keer, dat ik in de bergen liep, was in het Val Sinestra en omgeving, vanuit het Berghaus, gerund door Liesbeth en Maarten. Ik zou vroeger nooit gedacht hebben, dat ik dat nog eens zou doen, had altijd behoorlijk last van hoogtevrees . Het over het klimrek in de gymzaal klimmen (of door het bovenste gat) vond ik op de lagere school altijd al heel eng, evenals het van een volle hooiwagen klimmen. Omdat het me wel heel mooi leek een keer naar de bergen te gaan en daar eenvoudige wandelingen te maken, heb ik de stoute (wandel)schoenen aangetrokken en ben naar Zwitserland getrokken. Marion was eerder in het Berghaus geweest en erg enthousiast, gaf aan dat het er erg mooi en gezellig was, en je ook wandelingen onder begeleiding van een gids kon maken. En ze had gelijk, ik heb het er heerlijk gehad

De eerste dagen heb ik alleen gelopen, een aantal eenvoudige maar mooie wandelingen, daarna een paar dagen met een gids op pad, waarbij de 2 daagse tocht met overnachting in de Heidelberger Hutte het klapstuk was. Daar zat dus een traject in, wat ik ontzettend eng vond. Voor mijn gevoel heel steil omhoog (ik ben maar gewoon achter Hetty aan omhoog gelopen) en toen ik boven was, moest je ook nog weer steil naar beneden, naar een meertje. Prachtig, maar je zat dus steeds in de diepte te kijken. Aan de hand van Liesbeth en vervolgens Tom ben ik beneden gekomen. Gelukkig kende je de groep inmiddels (schept wel een band, met Tom en Hetty heb ik nog steeds contact) en kon ik op mensen vertrouwen. Ik heb ook geleerd, dat je soms meer kunt, dan je denkt, gewoon iets moet proberen.

       

Ik typ dit nu achteraf in (vind het leuk ook deze foto’s, die ik ingescand heb, op mijn weblog te zetten) en kan zeggen, dat de heftige confrontatie met mijn angst me over mijn erge hoogtevrees heen heeft geholpen. Ik durf nu met een ladder het dak van de garage op om er iets af te halen, snoei zelf de klimop vanaf een ladder (wel voorzichtig) en heb nog meermalen in de bergen gelopen (zelfs in Nepal) . Toen ik voor de 2e keer in het zelfde gebied in Zwitserland kwam, ontmoette ik iemand, die de eerste keer ook mee was, en die zei, dat ze gedacht had, dat ik nooit meer in de bergen zou wandelen, zo bang was ik geweest. Die keer was zij echter degene die bang werd en afhaakte, terwijl ik nergens last van had.

No comments yet

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s

%d bloggers liken dit: